Καλωσήρθατε στο προσωπικό μας "ημερολόγιο"!
Αυτός είναι ο χώρος όπου οι υπάλληλοι του Γενικού Χημείου του Κράτους
θα λέμε όλα όσα μας ενδιαφέρουν και μας προβληματίζουν.
Όλα όσα θέλουμε να μοιραστούμε μεταξύ μας!

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Η Σκοτεινή Πλευρά του Φεγγαριού. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Η Σκοτεινή Πλευρά του Φεγγαριού. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Δευτέρα 17 Απριλίου 2023

Έφυγε η Αλεξάνδρα

-Λοιπόν, έφυγε η Αλεξάνδρα...

-Πλάκα κάνεις; Η Σκορδάκη;

-Ναι. Η Αλεξάνδρα. Η Αλεξάνδρα μας!


Έφυγε, έτσι απλά. Ξαφνικά. 

Και δεν θα κλαψουρίσουμε. Δεν θα το ήθελε.

Τόσο δυναμική, τόσο δραστήρια!

Για όσα είχε άποψη, την έλεγε. Άφοβα.

Όσους εκτιμούσε τους το έδειχνε. Έντονα.

Ίσως και το αντίθετο! Αλλά ήταν η Αλεξάνδρα. Μία και μοναδική.

Δεν ξέρω να γράφω επικηδείους.

Δεν ξέρω τί να πω!

Δε θα σε ξεχάσω ποτέ Αλεξάνδρα.

Χάρηκα πάρα πολύ που σε γνώρισα.


marigoula


Δευτέρα 2 Αυγούστου 2021

"ΑΘΑΝΑΤΗ" ΡΑΚΗ

 

     Το Σάββατο, 31 Ιουλίου 2021, υπάρχουν δημοσιεύματα στον Τύπο, σύμφωνα με τα οποία, ο Πρωθυπουργός, κατά την επίσκεψή του στο Νοσοκομείο του Ηρακλείου  ΠΑΓΝΗ, στο πλαίσιο της  περιοδείας του στην Κρήτη, είπε μεταξύ άλλων “και μια ρακή να πιούμε για το καλό”.

     Διαβάζοντάς το, δεν μπόρεσα να μη θυμηθώ την ιστορία της λέξης αυτής, που είχε απαγορευθή δια ροπάλου από τη νομοθεσία μας επί σειρά ετών, διότι κάποια μεγαλόσχημα πρόσωπα του Δημοσίου την απέρριπταν μετά βδελυγμίας. Και για να δικαιολογήσουν αυτήν την απαγόρευση επικαλούνταν ότι το όνομα αυτό είχε “χαριστεί” από την Ευρωπαϊκή Ένωση στην Τουρκία, ως αντάλλαγμα για την κατοχύρωση του Ούζου υπέρ της χώρας μας.

     Ένας ισχυρισμός που δεν επαληθεύτηκε ποτέ, ούτε από την ίδια την Ευρωπαϊκή Επιτροπή. Όμως τα εμπλεκόμενα στελέχη δεν έκαναν πίσω και συνέχιζαν την απαγόρευση φέρνοντας σε πολύ δύσκολη θέση και τους Κρητικούς παραγωγούς και τις/τους υπαλλήλους των Χημικών Υπηρεσιών που καλούνταν να έλθουν σε πόλεμο με τις τοπικές κοινωνίες και μάλιστα χωρίς κανένα ηθικό έρεισμα. Δυστυχώς, η αγαπημένη συνάδελφος Λόλα Μάντζαρη δεν είναι στη ζωή πια για να μας θυμήσει τον Γολγοθά που πέρασε.

     Έτσι, από την Τουρκία έρχονταν νομίμως τα ποτά με την ονομασία “ρακί”, στην Βουλγαρία παράγονταν με αυτήν την ονομασία, αναγνωρισμένη από την Ευρωπαϊκή Ένωση, στην Ελλάδα, όμως, δεν επιτρεπόταν ούτε ως απλή ένδειξη.

     Ευτυχώς, κάποια στιγμή, το 2011, μπορέσαμε να άρουμε αυτήν την απαγόρευση, παρά τις εμμονικές επιφυλάξεις μέρους του κυρίαρχου συστήματος. Έκτοτε, η ονομασία μπόρεσε να χρησιμοποιηθεί και πάλι ελεύθερα, όχι ως αντικατάσταση της επίσημης ονομασίας τσίπουρο, αλλά τουλάχιστον ως μια κοινή ονομασία με ευρεία αποδοχή στο κοινό.

     Και έρχεται η στιγμή που ο ίδιος ο πρωθυπουργός  της χώρας την χρησιμοποιεί δημοσία. Αυτό από μόνο του συνιστά μια αναγνώριση των προσπαθειών και της προσφοράς εκείνων των υπαλλήλων του Γενικού Χημείου του Κράτους που αγωνίστηκαν για την άρση της αδικαιολόγητης απαγόρευσης. Έτσι κι αλλιώς, δεν περίμεναν κάτι παραπάνω, αφού αποτελεί παράδοση του Ελληνικού Κράτους να ανταμείβονται οι υπάλληλοι που λειτουργούν με γνώμονα τα υγιή συμφέροντα του ελληνικού Λαού, στην καλύτερη περίπτωση με αιδήμονα σιγή και στην χειρότερη με περιθωριοποίηση, ακόμη και με διώξεις.


Η Σκοτεινή Πλευρά του Φεγγαριού


Τρίτη 28 Μαΐου 2019

Κατόπιν και εν όψει εκλογών

Βρισκόμαστε σε ένα χρονικό διάστημα που χαρακτηρίζεται από εκλογικές διαδικασίες σε όλο το φάσμα τους. Οι ευρωεκλογές τελείωσαν, οι αυτοδιοικητικές πάνε σε δεύτερο γύρο και οι βουλευτικές επίκεινται.

Είναι φανερό ότι η κοινωνία βρίσκεται μπροστά σε πολύ δύσκολα ερωτήματα και καλείται να δώσει με την ψήφο της το σωστό μήνυμα προς όλες τις κατευθύνσεις.

Η χώρα μας βρίσκεται σε βαθιά και παρατεταμένη κρίση, που ξεκινάει από την  κρίση αξιών και φτάνει στην οικονομική.

Το πεδίο της Δημόσιας Διοίκησης είναι από τα πιο σημαντικά για την λειτουργία ενός Κράτους και την κατάσταση της κοινωνίας.

Η Δημόσια Διοίκηση σε ένα ευνομούμενο δημοκρατικό Κράτος οφείλει να έχει βασικό γνώμονα τον σεβασμό στον πολίτη κάθε μορφής εφαρμόζοντας τις αρχές της ισότητας, της αμεροληψίας , της επιείκειας.

Η Δημόσια Διοίκηση οφείλει να βλέπει τους επιχειρηματίες με θετικό τρόπο, να στηρίζει την επιχειρηματικότητα κάθε μορφής και δη την μικρομεσαία τάξη που αποτελεί την ραχοκοκκαλιά της ελληνικής οικονομίας, αλλά και του ελληνικού έθνους.

Η Δημόσια Διοίκηση δεν ανήκει σε κανένα άτομο, σε καμία ομάδα, σε κανένα κόμμα. Υπηρετεί  μόνο τον ελληνικό λαό.

Τί βιώνουμε τα τελευταία χρόνια ως πολίτες, αλλά και ως δημόσιοι υπάλληλοι; Μια πλήρη επικράτηση της παρεοκρατίας που στηρίζεται σε προσωπικές ή/και κομματικές σχέσεις.

Στις θέσεις ευθύνης προωθούνται άτομα που το βασικό τους  (και συχνά το μοναδικό) προσόν είναι η ένταξη στις κυρίαρχες ομάδες. Αυτές/οί παραμένουν «ες αεί» σ’ αυτές τις θέσεις και λειτουργούν ως φεουδάρχες.

Υπάλληλοι με αποδεδειγμένη γνώση, εμπειρία και ικανότητες πέφτουν σε δυσμένεια, απλώς γιατί υπηρετούν ακριβώς τις αρχές της αξιοπρέπειας και της ορθής λειτουργίας  του Δημοσίου.  Μπαίνουν κυριολεκτικά στην «κατάψυξη» -ήταν μια λέξη που άκουσα όταν ήμουν μικρή, για τους «αντιφρονούντες» υπαλλήλους του μετεμφυλιακού Κράτους, αλλά δεν φανταζόμουν ότι θα μπορούσε να αναβιώσει στην εποχή μας.

Από την άλλη, προβάλλονται υπάλληλοι που υστερούν σε αληθινή γνώση, εμπειρία και ικανότητα, αλλά διαπρέπουν στην ένταξη και αξιοποίηση των πελατειακών σχέσεων.

Πολλές φορές κινούνται διώξεις κατά υπαλλήλων από ανταγωνιστικές βλέψεις χαμηλού επιπέδου. Σ’ αυτές τις διώξεις πολύ συχνά υπάρχει καταστρατήγηση των αρχών της χρηστής διοίκησης και κατάχρηση εξουσίας.

Όλη αυτή η κατάσταση δεν έχει μόνον αρνητικά αποτελέσματα στο εσωτερικό της Δημόσιας Διοίκησης, που εμφανίζει χαρακτηριστικά «συμμορίας», αλλά έχει τραγικές συνέπειες στην κατάσταση της χώρας, που βιώνει μια παρατεταμένη κρίση, της οποίας το τέλος δεν φαίνεται ακόμη παρά τις (αυτ)απάτες ορισμένων.

Μια Δημόσια Διοίκηση που έχει πάρει διαζύγιο από την αντικειμενικότητα και την αξιοκρατία μεταφέρει όλο αυτό το νοσηρό κλίμα στον τρόπο που αντιμετωπίζει τον πολίτη, από το απλό φυσικό πρόσωπο έως τον επιχειρηματία. Αλαζονεία, αδιαφορία, εχθρότητα, μεροληψία έως και διαφθορά, χαρακτηρίζουν το πρόσωπο της Δημόσιας Διοίκησης και μάλιστα σε μια εποχή, όπου η στήριξη της υγιούς επιχειρηματικότητας αποτελεί απροϋπόθετον όρο για την επιβίωση της χώρας μας.

Όλα αυτά πρέπει να αλλάξουν επιτέλους. Δεν μπορεί να συνεχισθεί η ανοχή σ’ αυτές τις επαίσχυντες καταστάσεις, γιατί θα επέλθει η κατάρρευση των πάντων. Και όλες/οι εμείς που αγαπάμε την πατρίδα μας και  σεβόμαστε τη Δημοκρατία, ανεξαρτήτως πολιτικού-ιδεολογικού χώρου πρέπει να δώσουμε την μάχη σε όλα τα επίπεδα της καθημερινότητας. Δεν χωράει πια σιωπή και ανοχή, χρειάζεται έντιμη και θαρραλέα παρέμβαση.

Ο συνδικαλισμός να ξαναζωντανέψει και να αναλάβει τον αληθινό του ρόλο. Τέλος στους «συνδικαλιστές» που το αποκλειστικό τους μέλημα είναι η προώθηση της καριέρας τους.

Και πάνω απ’ όλα, αυτοί που θα κυβερνήσουν τη χώρα να αντιληφθούν και να κάνουν πράξη τη βασική αρχή της Δημοκρατίας, η οποία προβλέπει ότι το Κράτος δεν είναι ιδιοκτησία κανενός για να εξυπηρετεί τους πελάτες του, αλλά ανήκει στον ελληνικό λαό και οφείλει να τον σέβεται σε όλες του τις μορφές.

Ας διδαχθούμε και από την ιστορία μας, για να μην επαναληφθούν γεγονότα ανάλογα προς την Άλωση της Πόλεως, της οποίας την τραγική επέτειο έχουμε αύριο.




Η Σκοτεινή Πλευρά του Φεγγαριού


Τρίτη 5 Μαρτίου 2019

Οι αιώνιοι «ανεπιθύμητοι»

    Άκουσα για πρώτη φορά τη λέξη «ανεπιθύμητοι» στα παιδικά μου χρόνια, τη δεκαετία του ΄60. Ο πατέρας μου συνήθιζε να μας λέει ιστορίες από την Εθνική Αντίσταση και τον Εμφύλιο. Όταν έπρεπε να καταταγεί στο στρατό μετά την απελευθέρωση, παρουσιάστηκε στο στρατόπεδο στην Καλαμάτα (στο χώρο αυτό σήμερα στεγάζεται το Πανεπιστήμιο Πελοποννήσου)  Τον προώριζαν για την Μακρόνησο, όπως και την πλειοψηφία των παιδιών που είχαν παρουσιαστή, γιατί είχαν κάνει το έγκλημα να συμμετάσχουν ως νέοι στην Εθνική Αντίσταση.
     Κατά την ανάκρισή του από τον αρμόδιο αξιωματικό, κατηγορήθηκε ότι υπήρξε μέλος της ΟΠΛΑ. Έκπληκτος ο πατέρας μου, αντέτεινε ότι ήταν πολύ νέος γι’ αυτό και ότι ήταν μέλος της ΕΠΟΝ. Ως απάντηση έφαγε ένα χτύπημα με το πιστόλι στο κεφάλι.
     Προκειμένου να αποφύγει την Μακρόνησο επικαλέστηκε τη βοήθεια του νονού του, ο οποίος ήταν επικεφαλής μιας ομάδας Χιτών. Ο νονός βάζοντας τη συγγένεια πάνω από τα πολιτικά μίση, παρενέβη και ο πατέρας μου δεν πήγε στην Μακρόνησο, αλλά στην πρώτη γραμμή του μετώπου στον Εμφύλιο και συγκεκριμένα στο 506 (αν θυμάμαι καλά το νούμερο) Τάγμα Ανεπιθυμήτων. Εκεί συμμετείχε σε όλες τις μάχες χωρίς καμία προθυμία βεβαίως και προσέχοντας να μην σκοτώσει κανέναν με το οπλοπολυβόλο που χειριζόταν. Τραυματίστηκε προς το τέλος του πολέμου.
     Όταν μας διηγήθηκε για πρώτη φορά την ιστορία αυτή, θυμάμαι που τον ρώτησα, τί σημαίνει τάγμα ανεπιθυμήτων, υπάρχει τέτοια ορολογία στο στρατιωτικό λεξιλόγιο;. Μου απάντησε χαμογελώντας πως σ’ αυτές τις μονάδες έβαζαν τους αριστερούς (έτσι χαρακτήριζαν τότε όσους είχαν συμμετάσχει στην Εθνική Αντίσταση) και τους έστελναν στην πρώτη γραμμή του μετώπου, γιατί δεν τους ένοιαζε αν σκοτωθούν, μιας και τους ταύτιζαν στην ουσία με τους αντίπαλους αντάρτες.
     Έκτοτε, πέρασαν πολλά χρόνια, κύλησε πολύ νερό στο αυλάκι της χώρας μας, και κάποτε μετά τη χούντα,  ήρθε η πολυπόθητη δημοκρατία, για την οποία αγωνίστηκαν τόσο σκληρά οι αριστεροί εκείνης της εποχής. Ήταν απίστευτα μεγάλη η πρόοδος  για όλους, αλλά κυρίως για τη λαϊκή αριστερά (και λέω λαϊκή, γιατί υπήρχαν και άλλες πλευρές της).
     Και όσο προχωρούσε η δημοκρατία, όλο και υποχωρούσε η διάκριση στους «ημετέρους» και στους «ανεπιθύμητους». Υπήρχαν βέβαια και παλινωδίες και πισωγυρίσματα, όχι φυσικά στο βαθμό της εξορίας, των φυλακίσεων και των εν γένει σκληρών διώξεων, αλλά με την μορφή της διακριτικής μεταχείρισης, της ευνοικρατίας για κάποιους και της δυσμένειας για τους άλλους, αλλά η συνισταμένη ήταν θετική. Και ο πατέρας μου το χαιρόταν αυτό και συνήθιζε να λέει ότι από τότε που γεννήθηκε, όλο και προοδεύουν τα πράγματα σε όλα τα επίπεδα.
     Έφυγε από τη ζωή εδώ και 15 χρόνια περίπου. Ίσως αν ζούσε, θα τον στενοχωρούσε αν έβλεπε ότι τα τελευταία χρόνια συμβαίνει οπισθοδρόμηση, ότι υπάρχουν ακόμη «ανεπιθύμητοι» για το σύστημα (αν και βεβαίως η λέξη έχει εκλείψει από το λεξιλόγιό μας), για τους ίδιους κατά βάση λόγους που υπήρχαν και τότε, και είναι οι ίδιοι άνθρωποι που και τώρα παλεύουν για να κάνουν το καθήκον τους καθημερινά με γνώμονα το σεβασμό στη δημοκρατία και την αγάπη για τον ελληνικό λαό σε όλες του τις πτυχές, από τον απλό πολίτη μέχρι τον μικρομεσαίο επιχειρηματία.
     Δεν μπορώ πια να του μιλήσω πραγματικά, μπορώ όμως νοερά να του πω: μη στενοχωριέσαι πατέρα, όσο ανεπιθύμητοι και εάν είμαστε για το κυρίαρχο σύστημα, ξέρουμε μέσα μας πως παρά τα σφάλματά μας δεν προδώσαμε τα ιδανικά μας και μπορεί οι ισχυροί να μας αντιπαθούν, αλλά οι απλοί άνθρωποι μας αγαπούν  αναγνωρίζοντας την ανιδιοτέλειά μας. Και παρ’ όλες τις δυσκολίες, θα συνεχίσουμε να αγωνιζόμαστε στο δρόμο που εσύ και οι σύντροφοί σου μάς διδάξατε. Και παρ’ όλο που ανά τους αιώνως κυριαρχεί το «ουαί τοις ηττημένοις», έρχονται και ουκ ολίγες φορές που θριαμβεύει με τον τρόπο του και το «ουαί τοις νικηταίς».



Η Σκοτεινή Πλευρά του Φεγγαριού



Τρίτη 13 Ιουνίου 2017

Το πελατειακό κράτος ποτέ δεν πεθαίνει!

(μόνο λίγο καιρό ξαποσταίνει και ξανά προς τη δόξα τραβά)

Το 1992, έγινε για τελευταία φορά πρόσληψη χημικών και χημικών μηχανικών στο Γενικό Χημείο του Κράτους με τη διαδικασία του διαγωνισμού (αδιάβλητη κατά γενική ομολογία).

Το αντικειμενικό και αδιάβλητο στοιχείο, άρχισε, ωστόσο, να εξαφανίζεται ευθύς με την είσοδο των νέων υπαλλήλων στην Υπηρεσία, όπου τοποθετήσεις, βαθμολογίες στον εσωτερικό διαγωνισμό κ.λ.π. έγιναν με «άλλα» κριτήρια. Έτσι, το Κράτος άρχισε να δείχνει το άλλο του πρόσωπο και να διαψεύδει τις αυταπάτες που διατηρούσαν αρκετοί νεοδιόριστοι, κρίνοντας από τον τρόπο της πρόσληψής τους.

Μια από τις πρώτες περιπτώσεις, όπου αυτή η πελατειακή όψη εκφράστηκε με απροκάλυπτα έντονο τρόπο, ήταν η συμμετοχή των υπαλλήλων στο πρόγραμμα ανταλλαγής Δημοσίων Υπαλλήλων «ΚΑΡΟΛΟΣ», υπό την αιγίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Εκεί γύρω στο 1993, η υπάλληλος Α.Σ. διάβασε μια μέρα στην εφημερίδα τη δήλωση του τότε Υπουργού Εσωτερικών Κούβελα, ότι ενώ δίνεται η ευκαιρία στους δημοσίους υπαλλήλους να αποκτήσουν πολύτιμη γνώση και εμπειρία μέσω της συμμετοχής τους στο πρόγραμμα «ΚΑΡΟΛΟΣ», αυτοί δεν δείχνουν επιθυμία συμμετοχής, αποδεικνύοντας το χαμηλό επίπεδο ενδιαφέροντός τους για την αναβάθμιση της Δημόσιας Διοίκησης.

Όταν το διάβασε αυτό, η Α.Σ. ήλθε σε επαφή με το αρμόδιο Υπουργείο (Εσωτερικών τότε), όπου η υπάλληλος (κα Βερυκάκη, όνομα που το θυμάται πάντοτε με πολλή εκτίμηση) την ενημέρωσε ότι όλοι οι υπάλληλοι έχουν δικαίωμα αίτησης και η επιλογή τους θα γίνει όχι από την ελληνική διοίκηση, αλλά από την ευρωπαϊκή. Η αίτηση υποβαλλόταν απ’ ευθείας στο Υπουργείο Εσωτερικών με ενημέρωση της Υπηρεσίας, όπου υπηρετούσαν, η οποία έπρεπε να συναινέσει.

Καινούργια υπάλληλος η Α.Σ., ακόμη δόκιμη, απευθύνθηκε στον διευθυντή της, ο οποίος παρ’ ότι της έδωσε να καταλάβει ότι υφίστατο πιέσεις σχετικά με το θέμα, της είπε καθαρά: «δεν μπορώ να έχω αντίρρηση για σένα, όταν έχω συμφωνήσει να κάνουν αίτηση και άλλες υπάλληλοι της ίδιας σειράς με σένα».

Η Α.Σ., λοιπόν, ακολουθώντας απολύτως τις νόμιμες διαδικασίες, έκανε την αίτηση στο Υπουργείο Εσωτερικών με κοινοποίηση στη Διεύθυνση Προσωπικού του Γενικού Χημείου του Κράτους.

Πριν αλέκτωρ λαλήσει τρις, εκλήθη για πρώτη φορά από την Διευθύντρια Προσωπικού  κα Ε.Π., η οποία εν εξάλλω καταστάσει της ζήτησε το λόγο για την αίτηση αυτή, αφού πρώτα αποκάλεσε το τμήμα της Υπηρεσίας, στο οποίο είχε τοποθετηθεί και υπηρετούσε η  Α.Σ., «επαναστατική γιάφκα». Στην ερώτηση της  Α.Σ. εάν ο Υπουργός Εσωτερικών ήταν «επαναστάτης» η κα Ε.Π. τάχασε και απάντησε «όχι βέβαια». Τότε η Α.Σ. της ανέφερε το άρθρο του Υπουργού που είχε διαβάσει και τη σχετική συναίνεση του Διευθυντή της, τον οποίον η Ε.Π. κάλεσε πάραυτα για να επιβεβαιώσει τα λεγόμενα. Προς τιμήν του, ο εν λόγω  Διευθυντής δεν έκανε πίσω. Τότε, η Ε.Π. έβγαλε από το συρτάρι της τις αιτήσεις δύο συναδέλφων, οι οποίες είχαν μπει στην ίδια σειρά με την Α.Σ., τις κατονόμασε και είπε ότι «εμείς θέλουμε να πάνε στο ΚΑΡΟΛΟΣ υπάλληλοι, οι οποίοι θα χρησιμοποιήσουν αυτήν την εμπειρία για το καλό της Υπηρεσίας». Έκπληκτη η Α.Σ. έκανε την παρατήρηση, «από πού πηγάζει ότι εγώ δεν θα χρησιμοποιήσω αυτήν την εμπειρία για το καλό της Υπηρεσίας, και γενικότερα πώς είναι δυνατόν να διαχωρίζετε με αυτόν τον τρόπο τους υπαλλήλους;»

Η Ε.Π. κατάλαβε ότι δεν επρόκειτο να πετύχει τον σκοπό της που ήταν η ανάκληση της αίτησης από την Α.Σ. και την έδιωξε από το γραφείο της.

Η Α.Σ., θορυβημένη, απευθύνθηκε στο Δ.Σ. του Συλλόγου ενημερώνοντάς τους για την συμπεριφορά της προσωπάρχου Ε.Π. προσδοκώντας ότι το Δ.Σ. θα κάνει κάποιες ενέργειες. Το Δ.Σ. του Συλλόγου δεν έκρινε σκόπιμο να προβεί σε καμία ενέργεια και το μόνο που της είπε η τότε πρόεδρος του Δ.Σ.. ήταν ότι η συγκεκριμένη προσωπάρχης ήταν χουντικής νοοτροπίας και όταν μπήκαν τα τανκς στο Πολυτεχνείο είχει πεί «καλά να πάθουνε» για τους νεκρούς της εξέγερσης.

Η αντίδραση της Ε.Π. οφειλόταν προφανώς στην θέληση του κυρίαρχου συστήματος να μην μπουν στο παιγνίδι και άλλοι υπάλληλοι και στην επίγνωση ότι εάν αποστέλλονταν όλες οι αιτήσεις, δεν ήταν καθόλου σίγουρο ότι θα επιλέγονταν οι «ευνοούμενες» του, δεδομένου ότι την επιλογή την έκαναν οι Υπηρεσίες της Ε.Ε. Έτσι, σε πρώτη φάση το  Γ.Χ.Κ. προτίμησε να μην συμμετάσχει καθόλου στο πρόγραμμα «ΚΑΡΟΛΟΣ».

Μετά από λίγο χρόνο, όμως, επανήλθε η πρόσκληση για συμμετοχή στο ΚΑΡΟΛΟΣ. Εν τω μεταξύ, είχε αλλάξει η κυβέρνηση και ο ειδικός γραμματέας του Γ.Χ.Κ., ενώ η Ε.Π. παρέμενε στη θέση της. Η Α.Σ. ενημέρωσε κάποιους συναδέλφους για το θέμα και αυτή τη φορά κάποιοι συνδικαλιστές επενέβησαν στο νέο ειδικό γραμματέα, ο οποίος απαίτησε να γνωστοποιηθεί η πρόσκληση σε όλες/ους τις/τους  συναδέλφους και να συναινέσει το Γ.Χ.Κ. για όλες τις αιτήσεις, οι οποίες θα αποστέλλονταν στην Ε.Ε., η οποία και θα επέλεγε τους συμμετέχοντες.

Πράγματι, βγήκε η σχετική πρόσκληση, αλλά και πάλι η Ε.Π. μη μπορώντας να αλλάξει τη φύση της, έκανε διακριτική αποστολή, εξαιρώντας κάποιες Υπηρεσίες. Με νέα παρέμβαση των συνδικαλιστών, ο Ειδικός Γραμματέας αγανακτισμένος κάλεσε την Προσωπάρχη να δράσει επιτέλους με τον ορθό τρόπο.

Έτσι, λοιπόν, όσες/οι ήθελαν, υπέβαλαν την αίτησή τους, και στο τέλος, αν δεν κάνω λάθος, όλοι πρέπει να έγιναν δεκτοί σε διαδοχικά χρονικά διαστήματα (αξίζει να σημειωθεί ότι οι στην πρώτη φάση ευνοούμενες της  Ε.Π. δεν συμμετείχαν στο ΚΑΡΟΛΟΣ). Η Α.Σ. έγινε δεκτή στον πρώτο κύκλο συμμετεχόντων. Όταν στο εισαγωγικό σεμινάριο ρώτησε την υπεύθυνη κα Arianne van der Klugt, πώς έγινε η επιλογή, της απάντησε ότι δεδομένων των συγκεκριμένων οικονομικών πόρων, δόθηκε χρονική προτεραιότητα αναλόγως των προσόντων των υποψηφίων, δηλαδή προηγούνταν οι υποψήφιοι με τα περισσότερα προσόντα, ώστε να διασφαλιστεί ότι δεν θα μείνουν απ’ έξω αυτοί που κρίθηκαν με περισσότερα προσόντα, λόγω εξάντλησης πόρων.

Συνεπώς, με τα κριτήρια της Ε.Ε. η Α.Σ. συγκαταλεγόνταν στους πλέον προσοντούχους υποψηφίους, ενώ με τα κριτήρια της Διοίκησης του Γ.Χ.Κ. δεν συγκαταλεγόταν καν στις υπαλλήλους, οι οποίες θα διέθεταν την εμπειρία τους για το καλό της Υπηρεσίας.

Έχουν περάσει έκτοτε πάνω από είκοσι χρόνια. Το ερώτημα για το τι έχει γίνει αυτά τα χρόνια, όσον αφορά την πελατειακή νοοτροπία, παραμένει ζωντανό και επίκαιρο όσο ποτέ. Έχει γίνει πρόοδος, οπισθοδρόμηση, στασιμότητα ;

Κατά την άποψή μας, επιχειρήθηκε μια πρόοδος τη δεκαετία του 1990 με ορατά μεν, αλλά κάτω του αναγκαίου, αποτελέσματα. Αυτή όμως η πρόοδος υποχώρησε πολύ από τα μέσα της δεκαετίας του 2000, για να εξανεμιστεί εντελώς τα τελευταία χρόνια, ειδικά μετά την «ανεξαρτητοποίηση» της Γενικής Γραμματείας Δημοσίων Εσόδων και τώρα Ανεξάρτητης Αρχής Δημοσίων Εσόδων.

Σήμερα, το πελατειακό σύστημα έχει γίνει καθεστώς, χωρίς καμμία αιδώ και καμμία αντίσταση πλέον, τόσο που σε λίγο θα θεωρείται ως αυτονόητη και αξιωματική λειτουργία των Υπηρεσιών. Το βλέπουμε σε όλα τα επίπεδα, από την κορυφή μέχρι τα νύχια.
Από τον Διοικητή της ΑΑΔΕ μέχρι τον Προϊστάμενο του Τμήματος, η Υπηρεσία αντιμετωπίζεται ως ιδιοκτησία των «ανωτέρων».
Η επιλογή των προϊσταμένων γίνεται με αδιαφανή και πελατειακά κριτήρια (τα διάφορα δήθεν κριτήρια που κατά καιρούς δημοσιεύονται αποτελούν απλώς προσχήματα)
Η αντιμετώπιση των υπαλλήλων γίνεται με βάση τις διαπροσωπικές και κομματικές σχέσεις.
Η ανάθεση των καθηκόντων γίνεται επιλεκτικά, ώστε άλλοι να αναδεικνύονται και άλλοι να θάβονται.
Αποτέλεσμα: οι συμμετέχοντες στο πελατειακό club επιπλέουν επί όλων των καταστάσεων, ενώ οι ικανοί μεν υπάλληλοι που, ωστόσο, δεν θυσιάζουν την αξιοπρέπειά τους στην εξυπηρέτηση των «άνωθεν εντολών», περιθωριοποιούνται.

Με λίγα λόγια, το πελατειακό σύστημα θριαμβεύει, επιτρέποντας σε κάποιους να αντιμετωπίζουν το Δημόσιο ως «δικό τους μαγαζί», φυσικά μόνο για καρπούνται τα οφέλη και τη νομή της εξουσίας, σε αντίθεση βεβαίως με τον ιδιωτικό τομέα, όπου αυτοί που έχουν το μαγαζί βάζουν το χέρι στην τσέπη, όχι μόνο για να εισπράξουν, αλλά και για να πληρώσουν.

Δυστυχώς, όμως, με αυτές τις πρακτικές φτάσαμε στην κατάσταση, όπου το μαγαζί κινδυνεύει με χρεωκοπία και κανείς δεν γνωρίζει τι θα επικρατήσει, όταν τελειώσουν τα ψέματα.

Ίσως, λοιπόν, το θέμα αυτό, να έπρεπε να απασχολήσει όλους μας και πρωταρχικά τα συνδικαλιστικά μας όργανα, τα οποία έπαιξαν τεράστιο ρόλο στην επικράτηση του πελατειασμού, αλλά τώρα ίσως έχουν αρχίσει να αντιλαμβάνονται ότι σε λίγο δεν θα έχουν καν λόγο ύπαρξης, γιατί βεβαίως δεν αρκεί η αναρρίχηση των συνδικαλιστών σε «ανώτερες» θέσεις.

Προτείνεται, λοιπόν, στα συνδικαλιστικά όργανα από τα πρωτοβάθμια σωματεία έως τις ανώτερες βαθμίδες, πριν είναι πολύ αργά, να αναλάβουν μια καθολική εκστρατεία με αντικείμενο και στόχο:

«Διαφάνεια και αντικειμενικότητα, θεμελιώδεις αρχές της Δημόσιας Διοίκησης στη Δημοκρατία».




Η Σκοτεινή Πλευρά του Φεγγαριού 

Τετάρτη 14 Δεκεμβρίου 2016

Κι ο ήλιος δεν την είδε ...


Στις 12 Δεκέμβρη 2016, σε ηλεκτρονική έκδοση εφημερίδας υπήρχε το παρακάτω άρθρο με τίτλο
«Συνελήφθη στη Σ. Αραβία γυναίκα που ανήρτησε φωτογραφία
της με ακάλυπτο πρόσωπο
»:
 «Η αστυνομία της Σαουδικής Αραβίας συνέλαβε μια γυναίκα που ανήρτησε στον προσωπικό της λογαριασμό στο Twitter μια φωτογραφία της στην οποία πόζαρε με ακάλυπτο το πρόσωπο, μια τολμηρή κίνηση στο θεοκρατικό βασίλειο της Σαουδικής Αραβίας.
 Το συντηρητικό βασίλειο, στο οποίο κυριαρχεί μια αυστηρή και άκαμπτη εκδοχή της σαρίας, του ισλαμικού νόμου, είναι ένα από τα πιο περιοριστικά καθεστώτα στον κόσμο για τις γυναίκες, οι οποίες μεταξύ άλλων επιβάλλεται να καλύπτονται με μπούρκα από το κεφάλι ως τα δάχτυλα των ποδιών τους σε δημόσιους χώρους, ενώ δεν έχουν το δικαίωμα να οδηγούν και οφείλουν να έχουν την έγκριση ενός άνδρα – ενός προστάτη τους – για να εργασθούν, να ταξιδέψουν ή να παντρευτούν. Δεν μπορούν επίσης να επισκεφτούν μόνες τους ένα εστιατόριο. Ο εκπρόσωπος της αστυνομίας Φαρουάζ αλ Μαϊμάν ανακοίνωσε σήμερα τη σύλληψη της γυναίκας χωρίς να αποκαλύψει το όνομά της , όπως αναφέρει το ΑΠΕ-ΜΠΕ. Αρκετοί ιστότοποι όμως την κατονόμασαν, αναφέροντας πως επρόκειτο για την Μαλάκ αλ Σέχρι, η οποία προκάλεσε σφοδρές αντιδράσεις στην χώρα, όταν περπάτησε σε έναν κεντρικό δρόμο της πρωτεύουσας Ριάντ χωρίς να φορά μπούρκα τον περασμένο μήνα. Η αστυνομία προέβη στη σύλληψή της για «προσβολή της δημόσιας αιδούς», σημείωσε ο εκπρόσωπος της αστυνομίας. «Η ενέργεια αυτής της γυναίκας παραβιάζει τους νόμους αυτής της χώρας» πρόσθεσε, καλώντας σε «τήρηση των διδαχών του Ισλάμ». Η γυναίκα ανήρτησε ένα tweet εμφανίζοντας τον εαυτό της να στέκεται χωρίς μπούρκα κοντά σε ένα πολύ γνωστό καφέ στο Ριάντ» συμπλήρωσε ο εκπρόσωπος, κατηγορώντας επίσης την γυναίκα «ότι μίλησε ανοιχτά για απαγορευμένες σχέσεις της με άνδρες», με τους οποίους δεν είχε συγγένεια.
 Η γυναίκα, περίπου 20 ετών, μεταφέρθηκε σε μια «φυλακή γυναικών» και για την υπόθεσή της θα διεξαχθεί περαιτέρω έρευνα, τόνισε».

(Αλήθεια, τι νόημα θα είχε μια φωτογραφία ανθρώπου με καλυμμένο πρόσωπο;)

Όταν η εγκληματικότητα της εξουσίας φθάνει σε τέτοια επίπεδα παραλογισμού, δεν μπορεί ο άνθρωπος να βρεί λόγια για να σχολιάσει (μήπως γι’ αυτό και το ύφος του άρθρου είναι τόσο ψύχραιμο και αποστασιοποιημένο;)
Μένει άναυδος και συγκλονισμένος, πλημμυρίζει η ψυχή του από φρίκη και δεν μπορεί να πιστέψει σ’ αυτό που διαβάζει.

Δύο μέρες μετά, όσο και αν ψάξει κανείς στο Διαδίκτυο, δεν βλέπει καμία αντίδραση για το γεγονός αυτό από καμία πλευρά του κόσμου. Ούτε οργανώσεις για την υπεράσπιση  των ανθρωπίνων δικαιωμάτων ούτε ο Οργανισμός Ηνωμένων Εθνών ούτε η πολιτισμένη Δύση.

Έχουμε βιώσει πολλές φορές διαμαρτυρίες σε πολλές μορφές (μέχρι και ένοπλη επέμβαση ) του Δυτικού κόσμου:
-για τα αυταρχικά καθεστώτα, όπως της Βόρειας Κορέας, της Συρίας και άλλων πολλών χωρών
-για την καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων σε χώρες, όπως στη Ρωσία κ.λ.π.
-για βασανιστήρια και απάνθρωπη μεταχείριση σε όλα τα μέρη του πλανήτη

Για τη Σαουδική Αραβία, όμως, δεν θυμόμαστε καμία σχετική ενέργεια, εάν και εκεί η καταπίεση της γυναίκας ξεκινάει από το πιο βασικό σημείο, την απαγόρευση του προσώπου στο δημόσιο χώρο. Γιατί άραγε;
-Μήπως γιατί η καταπίεση αφορά τις γυναίκες που αν και το μισό του ανθρώπινου πληθυσμού αποτελούν το κατώτερο φύλο;
-Μήπως γιατί αυτό επιτάσσουν οι διδαχές της θρησκείας που τείνουν να αναγνωρισθούν ως ύψιστης προτεραιότητας και πάνω από τους «ανθρώπινους νόμους»;

Ή μήπως, γιατί η Σαουδική Αραβία είναι μια πλούσια πετρελαιοπαραγωγός χώρα, σε στενή συμμαχία με τις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής; Κι αυτή η εκδοχή είναι η επικρατέστερη και η φρικτότερη απ’ όλες.

Περπατώντας σήμερα το πρωί ανάμεσα στους ανθρώπους, απολάμβανα τις ακτίνες του ήλιου στο πρόσωπό μου και διασταύρωνα το βλέμμα μου με τους περαστικούς και τους συνεπιβάτες στο ΜΕΤΡΟ. Σκεφτόμουν την κοπέλα αυτή που  τόλμησε να δείξει το πρόσωπό της στον ήλιο και στους ανθρώπους και γι’ αυτό φυλακίστηκε και ποιος ξέρει τι άλλο θα υποστεί.  Σκεφτόμουν και όλες τις άλλες κοπέλες που θα ζήσουν μια ζωή θαμμένες, να κινούνται σαν πανομοιότυπα φαντάσματα, χωρίς πρόσωπο, χωρίς χαμόγελο, σαν ζωντανές νεκρές.

Κι αφού εμείς οι απλοί άνθρωποι δεν μπορούμε να κάνουμε κάτι πρακτικό γι’ αυτό, τουλάχιστον ας προσθέσουμε τη φωνή μας στη διαμαρτυρία γι’ αυτό το έγκλημα και όλα τα παρόμοια. Ας μην εμπιστευόμαστε και υπακούμε τυφλά τους «νόμους», γιατί στο όνομα του σεβασμού των νόμων και της υπακοής στις εντολές έχουν συντελεσθή μερικά από  τα μεγαλύτερα εγκλήματα της ανθρωπότητας.



Η Σκοτεινή Πλευρά του Φεγγαριού


Τετάρτη 9 Νοεμβρίου 2016

Ο έλεγχος του ελέγχου

Την Κυριακή το βράδυ, δημοσιεύτηκε σε μια εφημερίδα ένα άρθρο με τίτλο
Πρόκειται για ένα πολύ ενδιαφέρον άρθρο, από το οποίο παραθέτουμε αυτούσια κάποια αποσπάσματα:
«Στον υπερβάλλοντα ζήλο πολλών ελεγκτών και των προϊσταμένων τους, καθώς και στην πίεση για επίτευξη των στόχων και δη των εισπράξεων που προβλέπονται από το μνημόνιο, οφείλονται πολλοί λανθασμένοι έλεγχοι που διενεργήθηκαν τα προηγούμενα δύο χρόνια από τους ελεγκτικούς μηχανισμούς.
Για το ίδιο ελεγκτικό αντικείμενο οι ελεγκτές ερμήνευαν διαφορετικά τη νομοθεσία, με αποτέλεσμα σε αρκετές περιπτώσεις να επιβάλλονται υπέρογκα πρόστιμα που δεν είχαν καμία σχέση με την πραγματικότητα.
Ακόμη και σήμερα η αντιμετώπιση για το ίδιο θέμα διαφέρει από εφορία σε εφορία, όπως επίσης και οι ελεγκτικές διαδικασίες.
………….
Εξ αιτίας της διάστασης που έχουν λάβει οι πρακτικές  αυτές ο γενικός γραμματέας Δημοσίων Εσόδων Γ. Πιτσιλής έχει διατάξει εσωτερικό έλεγχο με στόχο να σταματήσουν οι «ό,τι να ‘ναι έλεγχοι», να εντοπισθούν τα λάθη στους ελέγχους και εν τέλει να εφαρμόζονται οι ίδιες διαδικασίες κατά τη διενέργεια των ελέγχων…….
…………..
Απορριπτικές προσφυγές
Η Διεύθυνση Επίλυσης Διαφορών (ΔΕΔ) εξέδωσε 116 απορριπτικές αποφάσεις για προσφυγές φορολογουμένων. Οι 116 φορολογούμενοι δικαιώθηκαν ολικώς ή μερικώς από τα δικαστήρια.
Επίσης η ΔΕΔ έκανε μερικώς δεκτές 11 αποφάσεις. Ωστόσο, στα δικαστήρια οι φορολογούμενοι κέρδισαν την υπόθεση.
Η ΔΕΔ για 313 προσφυγές από τον Αύγουστο του 2013 μέχρι και τις 26 Σεπτεμβρίου δεν εξέδωσε απόφαση. Σύμφωνα με τη νομοθεσία, σε περίπτωση μη έκδοσης απόφασης εντός της προθεσμίας αυτής, τεκμαίρεται ότι η ενδικοφανής προσφυγή απορρίφθηκε σιωπηρά. Οι 313 προσέφυγαν στη  Δικαιοσύνη και κέρδισαν το Ελληνικό Δημόσιο»
     Τι να πεί κανείς με αφορμή αυτό το άρθρο; Το πρόβλημα δεν αφορά μόνο τη Γ.Γ.Δ.Ε., αλλά όλο το σώμα της Ελληνικής Δημόσιας Διοίκησης σε ποικίλους βαθμούς, αναλόγως των αρμοδιοτήτων. Είναι προφανές ότι στην μεγαλύτερη πλειοψηφία της η Δημόσια Διοίκηση εθελοτυφλεί μπροστά στην πραγματικότητα. Την απειλή της κατάρρευσης της οικονομίας δεν την αντιμετωπίζει με πρακτικές που ρυθμίζουν δίκαια και λογικά το τοπίο, ώστε να τονωθεί η ήδη ασθενής ελληνική οικονομία.
     Αντιθέτως, έχει επιδοθεί σε μια επίθεση κατά δικαίων και αδίκων, χωρίς διάκριση μεταξύ αδύναμου και ισχυρού, υπακούοντας σε μια ιαβέρεια λογική. Επέκταση της εφαρμογής και διοικητικών και ποινικών κυρώσεων σε ολοένα και περισσότερες περιπτώσεις, υπέρογκα πρόστιμα για ήσσονος σημασίας παραβάσεις, επιβολή πολλαπλών διοικητικών προστίμων για την ίδια ακριβώς, παράβαση, αναλόγως των εμπλεκομένων συναρμοδίων Υπηρεσιών, είναι μερικές μόνο από τις επιδόσεις, στις οποίες αριστεύει στις μέρες μας η Δημόσια Διοίκηση. Οι σχέσεις της Δημόσιας Διοίκησης με την υπόλοιπη κοινωνία τείνουν να πάρουν την μορφή εμφύλιας διαμάχης (μια τάση, εξάλλου, που χαρακτηρίζει το Έθνος μας από αρχαιοτάτων χρόνων).
     Είναι εύκολο να λέμε «για όλα φταίει το μνημόνιο», άλλωστε υπήρξε ο ασφαλέστερος δρόμος για την κατάκτηση της εξουσίας. Όλοι, όμως,  ξέρουμε, και ας μην το ομολογούμε,  ότι αυτό δεν είναι σωστό. Μια από τις σημαντικότερες αιτίες γι’ αυτήν τη στάση είναι ότι τρίζουν οι καρέκλες και υπάρχει αβεβαιότητα ακόμη και για το αύριο των δημοσίων υπαλλήλων. Όπως σε όλες τις περιπτώσεις πανικού, η συμπεριφορά των ομάδων τείνει συχνά προς την αυτοκαταστροφή,  έτσι και σ’ αυτήν την περίπτωση, η πλειοψηφία των υπαλλήλων καταλήγει να πιστεύει ότι γενικά οι θέσεις θα διατηρηθούν, εάν υλοποιηθούν οι «στόχοι» που έχουν τεθεί. Και ατομικά ο κάθε υπάλληλος ευελπιστεί ότι, εάν αυτός φανεί αρεστός στους πάσης φύσεως ανωτέρους του, θα κατορθώσει να επιβιώσει - πιθανόν και να επιπλεύσει. Έτσι, όλοι επιδίδονται σε έναν αγώνα υλοποίησης των στόχων και κανένας σχεδόν δεν έχει το θάρρος και την ευθυκρισία να αντιμετωπίσει το έργο του με νηφαλιότητα, αντικειμενική προσέγγιση και επίγνωση των γενικότερων συνεπειών.
     Η ευθύνη βαρύνει όλους, αλλά με διαφορετικό μερίδιο ανάλογα με τη θέση τους. Η ηγεσία, πολιτική και διοικητική, φέρνει εκ της θέσεώς της το μεγαλύτερο μερίδιο για αυτόν τον εκτροχιασμό των Υπηρεσιών, γιατί είναι αυτή που καθορίζει τη γραμμή πλεύσεως, γιατί αυτή έχει την ευθύνη για τη θέσπιση  της νομοθεσίας. Αυτή βάζει τους στόχους, αυτή έχει μετατρέψει τη στοχοθεσία σε αυτοσκοπό, αυτή έχει κλείσει τα αυτιά σε κάθε κριτική σκορπώντας το φοβικό κλίμα ανάμεσα στους υπαλλήλους.
     Η δημοκρατική κουλτούρα τείνει να εξαφανιστεί από το σύνολο της Δημόσιας Διοίκησης και η ηγεσία όχι μόνο δεν δείχνει να προβληματίζεται απ’ αυτό, αντιθέτως δείχνει να το καλλιεργεί, έστω και σιωπηρά (κατ’ αναλογία των σιωπηρών απορρίψεων που χαρακτηρίζουν όλη την κλίμακα της εκτελεστικής εξουσίας).
     Και όσο για τη λύση των προβλημάτων αυτών, δεν επιτυγχάνεται μόνο με εσωτερικούς ελέγχους και «ομοιόμορφες» διαδικασίες από τις οποίες βρίθει πλέον η Δημόσια Διοίκηση. Άλλωστε, και οι ομοιόμορφες διαδικασίες μπορεί να καταλήξουν σε ακόμη χειρότερα αποτελέσματα, εάν είναι, όπως συνήθως, γραφειοκρατικές, άκαμπτες και δυσεφάρμοστες, η δε εφαρμογή τους εκμηδενίζει και την ελάχιστη εναπομείνασα ικανότητα διακριτικής ευχέρειας από τους υπαλλήλους.
     Χρειάζεται ριζική αλλαγή νοοτροπίας και πρακτικής, πάταξη της γραφειοκρατίας, ενδυνάμωση της δημοκρατικής κουλτούρας, ώστε ο πολίτης σε όλες του τις εκδοχές, (άτομο, επιχειρηματίας, παραγωγός κ.λ.π.) να μην αντιμετωπίζεται κατά βάσιν ως αντίπαλος, αλλά ως εταίρος, τον οποίο η Δημόσια Διοίκηση έχει αποστολή να διοικήσει με δικαιοσύνη, εφαρμόζοντας νομοθετικές ρυθμίσεις που εμφορούνται από τον απαραίτητο συνδυασμό λογικής και ηθικής.

   

Η Σκοτεινή Πλευρά του Φεγγαριού

Δευτέρα 5 Σεπτεμβρίου 2016

Όταν η καταπίεση φοράει το μανδύα της ελευθερίας


     Σε αρκετούς Δήμους στη νότια Γαλλία, απαγορεύτηκε να φοράνε οι γυναίκες μπουρκίνι στην παραλία. Στην πράξη η απαγόρευση αυτή αφορά τις γυναίκες που ασπάζονται την μουσουλμανική θρησκεία, καθόσον η επιταγή της ενδυμασίας παρουσιάζεται να απορρέει από θρησκευτική προσέγγιση. «Είναι εντολή από τον Αλλάχ», όπως δήλωσε μια γυναίκα στο Λονδίνο.
     Η απαγόρευση αυτή προκάλεσε προβληματισμούς  σε πολλά επίπεδα και έγιναν διαδηλώσεις στη Γαλλία, αλλά και σε άλλες χώρες της Ευρώπης, κατά αυτής της απαγόρευσης. Την αντίθεσή τους εξέφρασαν, επίσης, πλήθος οργανισμών, μεταξύ των οποίων και ο ΟΗΕ.    
    
    Η αντίθεση στην απαγόρευση κινήθηκε σε δύο βασικούς άξονες, ότι:
-  αποτελεί ένδειξη ισλαμοφοβίας και διάκριση κατά των μουσουλμάνων
- παραβιάζει τις αρχές της ελευθερίας του ατόμου, καθόσον περιορίζει το δικαίωμα των γυναικών να επιλέγουν την ενδυμασία τους.

     Το ανώτατο Δικαστήριο της Γαλλίας ακύρωσε την απαγόρευση των δημοτικών αρχών αναφέροντας ότι «οι απαγορεύσεις αυτές δεν βασίζονται σε επιβεβαιωμένους κινδύνους για τη δημόσια τάξη ούτε σε κάποιον επιβεβαιωμένο κίνδυνο για τη δημόσια υγεία, την ευπρέπεια ή την ασφάλεια των λουομένων». Επίσης, αναφέρει ότι η απαγόρευση αυτή αποτελεί προσβολή των «θεμελιωδών ελευθεριών», συμπεριλαμβανομένης της  «ελευθερίας του συνέρχεσθαι» και «της ελευθερίας της συνείδησης και της προσωπικής ελευθερίας».

     Διαδήλωση κατά της απαγόρευσης του μπουρκίνι έγινε και στη χώρα μας την περασμένη Τρίτη, όπου συμμετείχαν κυρίως διάφορες ενώσεις ανθρώπων από ξένες χώρες, μια πολιτική οργάνωση και η «Κίνηση Ενωμένοι ενάντια στο Ρατσισμό και τη Φασιστική Απειλή (ΚΕΕΡΦΑ), της οποίας ο επικεφαλής δήλωσε ότι «η απαγόρευση του μπουρκίνι αφαιρεί το δικαίωμα του ανθρώπου στην επιλογή». Μια μαθήτρια πακιστανικής καταγωγής δήλωσε ότι «πρέπει να έχουμε το δικαίωμα να αποφασίζουμε εμείς πώς θα ντυνόμαστε και όχι τα Κράτη».

          (Από την άλλη πλευρά, δηλαδή των  υποστηρικτών της απαγόρευσης, δεν βρέθηκαν σχετικές αναρτήσεις στο Διαδίκτυο. Γεννάται η απορία, δεν υπάρχουν άνθρωποι με διαφορετικές απόψεις επί του θέματος, υπάρχουν και δεν εκφράζονται, γιατί φοβούνται μήπως χαρακτηριστούν «ισλαμοφοβικοί», «ρατσιστές», «φασίστες» ή μήπως οι απόψεις τους δεν βρίσκουν βήμα, ως «πολιτικά μη ορθές»;)
   
    Ναι, κάθε είδους απαγόρευση στη δυτική κοινωνία αντιμετωπίζεται με σκεπτικισμό και επιφύλαξη και απαιτεί ισχυρή τεκμηρίωση, πολλώ μάλλον, όταν παίρνει τη μορφή αποφάσεων του Κράτους. Άλλωστε, τα κοινωνικά ήθη καλόν είναι να μην αποτελούν αντικείμενο απαγορεύσεων της εξουσίας, παρά μόνον σε ακραίες περιπτώσεις. Όσοι έχουν αγωνιστεί για την ισότητα των φύλων (από την εποχή των «σουφραζετών») είχαν να παλέψουν με τους νόμους και τους αστυνόμους. Η χειραφέτηση της γυναίκας, η ισότητα των φύλων, η σεξουαλική ελευθερία,  επετεύχθησαν μετά από πολλούς αγώνες κατά των νομικών απαγορεύσεων και της αστυνομικής επιβολής τους. Οι παλιότεροι θυμόμαστε την αποποινικοποίηση της μοιχείας, όταν στη συζήτηση στη Βουλή απεχώρησε η τότε (και τώρα) αξιωματική αντιπολίτευση.

     Όμως, αποτελεί όντως ελεύθερη επιλογή για τις μουσουλμάνες γυναίκες να φοράνε την μπούρκα, το μπουρκίνι, την μαντίλα κ.ο.κ.;
      Υπάρχει κανείς που αμφιβάλλει ότι αυτό επιβάλλεται από τον κρατικό καταναγκασμό στις χώρες, όπου κρατική θρησκεία είναι ο μουσουλμανισμός ή τον καταναγκασμό του συγγενικού περίγυρου, στις ευρωπαϊκές χώρες, όπου έχουν μεταβεί ως μετανάστριες;
     Υπάρχει κανείς που αμφιβάλλει ότι αυτή η ενδυμασία αποτελεί το σύμβολο της καταπίεσης της γυναίκας σ’ αυτές τις κοινωνίες, και μάλιστα ένα σύμβολο που πρέπει να προβάλλεται με τον πλέον αδιαμφισβήτητο τρόπο στον κοινωνικό χώρο (ενώ στο σπίτι, συχνά αφαιρούνται αυτά τα ενδύματα, όπως ομολογούν κάποιες απ’ αυτές τις γυναίκες);

     Γιατί αυτοί που διαδηλώνουν την αντίθεσή τους στη σχετική απαγόρευση, δεν διαδηλώνουν ταυτόχρονα και για την χρήση του δικαιώματος να φορέσουν και μπικίνι;
     Γιατί αυτοί που ορθώς επικαλούνται ότι το φιλελεύθερο κοινωνικό και θεσμικό πλαίσιο της Δύσης απειλείται από τις απαγορεύσεις, κλείνουν τα μάτια μπροστά στο οφθαλμοφανές καθεστώς κατωτερότητας και καταπίεσης των γυναικών αυτών και δεν διαδηλώνουν για την εφαρμογή στην πράξη των δικαιωμάτων και των ελευθεριών;

     Όταν υποστηρίζουν ότι καθένας πρέπει να μπορεί να φορά ό,τι θέλει, πιστεύουν ότι αυτές οι γυναίκες φοράνε αυτά τα ρούχα επειδή το θέλουν πραγματικά; (Δεν έχουν δεί φαίνεται πως δένεται η μαντίλα, ώστε να μην μπορεί να αφαιρεθεί εύκολα). Ακόμη και εάν αυτό συμβαίνει σε κάποιες περιπτώσεις, είναι η πιο τραγική πλευρά της γυναικείας καταπίεσης. Πολλές γυναίκες έχουν ενστερνισθεί αυτήν την προαιώνια καταπίεση και φοβούνται ακόμη και να σκεφθούν ενάντια σ’ αυτούς τους περιορισμούς, αποτελούν μάλιστα το καλύτερο όχημα μεταβίβασης αυτής της υποταγής στις νέες γενιές, μέσω της διαπαιδαγώγησης των παιδιών τους. Εάν, όμως, γίνει αποδεκτό ότι οι γυναίκες πάσχουν από «το σύνδρομο της Στοκχόλμης», τότε με λίγα βήματα δεν καταλήγουμε ότι δικαίως αντιμετωπίζονται ως κατώτερο φύλο;

    Και θα αναρωτηθεί κανείς: καλά στις χώρες τους υπάρχει σκληρός καταναγκασμός (που οδηγεί και στη θανάτωση), αλλά στις δυτικές χώρες, γιατί εξακολουθούν να εφαρμόζουν αυτές τις συμπεριφορές; Και εδώ παίζει το βασικό ρόλο η θρησκεία, ως «καταναγκαστική καθολική νεύρωση» κατά τον Φρόυντ. Αφού η ενδυμασία εκλαμβάνεται ως επιταγή της θρησκείας («εντολή του Αλλάχ») είναι πάνω απ΄ όλα, δηλαδή πάνω και από το Κράτος, όπως ξεκάθαρα δηλώνει η μαθήτρια πακιστανικής καταγωγής, γιατί σίγουρα δεν μπορεί να πεισθεί κανείς ότι τα παιδιά αποφασίζουν μόνα τους για τα ρούχα που θα φορέσουν.

     Και για να μην δοθούν απαντήσεις σ’ αυτά τα ερωτήματα, ενοχοποιείται η αντίθεση στην «ισλαμοφοβία», ως δείγμα ρατσισμού και θρησκευτικής μισαλλοδοξίας.
     Δεν θάπρεπε, όμως, οι διαδηλωτές κατά της θρησκευτικής μισαλλοδοξίας να διαδηλώνουν εναντίον οποιασδήποτε μορφής τέτοιας μισαλλοδοξίας; Μήπως σε μια τέτοια περίπτωση, δεν θα έμενε αρκετό πλήθος διαδηλωτών, ώστε να γίνει διαδήλωση;
     Πιστεύουν πραγματικά ότι η Δυτική κοινωνία αποτελεί σήμερα το προπύργιο της μισαλλοδοξίας;
     Εθελοτυφλούν ότι σήμερα η κατ’ εξοχήν μισαλλόδοξη θρησκεία αφορά ένα μέρος, αλλά μεγάλο και σημαντικό, του Ισλαμικού κόσμου; Συνέπεια και αυτού δεν αποτελεί το τεράστιο κύμα μεταναστών και προσφύγων από τις μουσουλμανικές χώρες προς τη Δύση;

     Το αληθινά φιλελεύθερο πνεύμα φοβάται κάθε θρησκευτικό φανατισμό. Στην ύστερη αρχαιότητα, ο χριστιανισμός χρησιμοποιήθηκε από την πάσης μορφής εξουσία, ως όχημα για την στράτευση των μαζών κατά του παλαιού καθεστώτος. Στο όνομα της απαλοιφής της «εθνικής» θρησκείας (της ειδωλολατρικής, όπως την αποκάλεσαν) καταστράφηκαν τα έργα τέχνης, οι ναοί, οι βιβλιοθήκες, ενοχοποιήθηκε το σύνολο σχεδόν του ελληνικού πολιτισμού. Το πρόσχημα γι’ αυτήν την άλωση του ελληνικού πνεύματος που είχε μπολιάσει όλη την περιοχή της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, τί άλλο: η καταπολέμηση του εκφυλισμού των ηθών και η αναγωγή του ασκητισμού, ως προτύπου αρετής. Ακολούθησε ο Μεσαίωνας που κράτησε αιώνες την Ευρώπη στο σκοτάδι και χρειάστηκαν αγώνες για την Αναγέννηση και το Διαφωτισμό, για να φθάσουμε στο σύγχρονο επίπεδο εκκοσμίκευσης της Δυτικής κοινωνίας, όπου οι θρησκείες είναι σεβαστές, αλλά όχι πάνω από το Κράτος.
     Αυτούς ακριβώς τους οπαδούς του φιλελεύθερου ευρωπαϊκού πνεύματος, διακατέχει ένα είδος «ισλαμοφοβίας», όχι γιατί (μπορεί να) είναι οπαδοί μιας άλλης θρησκείας, αλλά, ακριβώς, γιατί:
- θέλουν να διατηρήσουν μια κοινωνία, όπου μπορούμε να μην είμαστε οπαδοί καμιάς θρησκείας η ακόμη και εάν είμαστε, αυτό δεν αποτελεί την βασική μας ιδιότητα στον κοινωνικό χώρο.
- δεν θέλουν ξανά θρησκευτικούς πολέμους στην Ευρώπη
- δεν θέλουν να οδηγηθούν σε Ολοκαύτωμα εκατομμύρια άνθρωποι.
     Επιπλέον, οι (ιδεολογικοί) απόγονοι των «σουφραζετών» γνωρίζουν καλά πως μια από τις βασικότερες χρήσεις της θρησκείας από την κάθε εξουσία είναι η καταπίεση της γυναίκας μέσω των σεξουαλικών απαγορεύσεων.
     Όπως δεν συμφωνούμε με το χριστιανικό «η δε γυνή να φοβήται τον άνδρα», όπως αγωνιζόμαστε διαρκώς για την ισότητα των φύλων, έτσι μας είναι αδιανόητο:
-να φοράμε ρούχα που μας θάβουν το πρόσωπο και να ντρεπόμαστε για το σώμα μας, γιατί έχουμε προσωπικότητα
-να βαδίζουμε πίσω από τους άνδρες, γιατί προτιμάμε να βαδίζουμε πλάι τους
-να μην έχουμε ισότιμη θέση στην εργασία και στην κοινωνία εν γένει.

     Με λίγα λόγια όλες οι γυναίκες είμαστε ισότιμοι πολίτες της ανοικτής κοινωνίας, που δεν ανταλλάσσουμε την «επικίνδυνη» ελευθερία μας με την ασφάλεια του «προστατευόμενου» μέλους της οικογένειας. Και δεν υπάρχει για μας πιο απογοητευτική κατάσταση από το να βλέπουμε γυναίκες να διαδηλώνουν για το δικαίωμά τους στην καταπίεση, αντί να διαδηλώνουν κατά του μπουρκίνι, της μπούρκας και όλων αυτών των σάβανων, διεκδικώντας την ελευθερία και την ισοτιμία τους.

Εάν οι ανωτέρω θέσεις χαρακτηρίζονται ως «ισλαμοφοβία», ναι, μας διακατέχει αυτού του είδους η «ισλαμοφοβία»:
-ως αντίθεση στο ρατσισμό, γιατί είναι ρατσισμός κατά του μισού ανθρώπινου πληθυσμού η καταπίεση της γυναίκας (αλήθεια, οι μουσουλμάνοι άνδρες στην Ευρώπη γιατί ντύνονται κατά κανόνα με τον ευρωπαϊκό τρόπο;)
-ως αντίθεση στο φασισμό, γιατί είναι φασισμός η αναγωγή των θρησκευτικών προκαταλήψεων (κάθε θρησκείας) σε θέσφατα υπεράνω των νόμων του Κράτους, γιατί είναι φασιστική απειλή το ενδεχόμενο να χρησιμοποιηθεί η Δημοκρατία στο μέλλον για κατάργηση όλου του ανθρωπιστικού ιδεώδους που έχει πετύχει η Ευρώπη, όταν η πλειοψηφία πιθανόν θα έχει αλλάξει, λόγω πληθυσμιακών μεταβολών
-ως αντίθεση στην κοινωνική υποκρισία, γιατί είναι απόλυτη υποκρισία να παρουσιάζεται ως ελεύθερη επιλογή η επιβολή της ενδυμασίας.

Ομολογούμε πως φοβούμαστε ένα νέο Μεσαίωνα και θα έπρεπε οι διαδηλώσεις να μη στρέφονται μονομερώς σε απαγορεύσεις σαν αυτή του μπουρκίνι, αλλά και σ’ όλες αυτές τις απαγορεύσεις εις βάρος των γυναικών (και όχι μόνο) που προσπαθούν να διαδοθούν στην Ευρώπη με το πρόσχημα της θρησκείας.
 

Η Σκοτεινή Πλευρά του Φεγγαριού









Παρασκευή 20 Μαΐου 2016

Απόψεις για το Νομοσχέδιο-Ανεξάρτητη Αρχή Δημοσίων Εσόδων

Απόψεις -έστω και στο παρά πέντε- για το νομοσχέδιο που θα ψηθιστεί εντός των προσεχών ημερών σχετικά με την μετατροπή της Γενικής Γραμματείας Δημοσίων Εσόδων σε
Ανεξάρτητη Αρχή Δημοσίων Εσόδων
     Τις τελευταίες ημέρες πληροφορηθήκαμε από ένα μέλος του Δ.Σ. του Συλλόγου το νομοσχέδιο για την μετατροπή της Γ.Γ.Δ.Ε. σε Α.Α.Δ.Ε. (Ανεξάρτητη Αρχή Δημοσίων Εσόδων) που πρόκειται να  ψηφισθεί το Σαββατοκύριακο,  21-22 του μηνός. Ταυτοχρόνως, διαβάσαμε και στον Τύπο «αποκαλύψεις» για το περιεχόμενο του νομοσχεδίου.
     Ότι η Δημοκρατία πάσχει από βαριά ασθένεια στην χώρα μας είναι έκδηλο παντού. Φαίνεται, όμως, ότι στη Γ.Γ.Δ.Ε. επήλθε το τελικό και θανάσιμο πλήγμα. Τα νομοσχέδια, στο δημοκρατικό πολίτευμα αποτελούν αντικείμενο συζήτησης, διαβούλευσης, ειδικά μεταξύ των ενδιαφερομένων, με σεβασμό στις αρχές της διαφάνειας και του δικαίου. Όταν τα νομοσχέδια συζητούνται σχεδόν με μυστικότητα μεταξύ ολίγων ενεχομένων και περνάνε σαν αστραπή από τη Βουλή, η Δημοκρατία πνέει τα λοίσθια.
     Ένα νομοσχέδιο, λοιπόν, που επηρεάζει βαθιά τη δομή και λειτουργία του Κράτους και την κατάσταση χιλιάδων υπαλλήλων, και όμως δεν κρίνεται απαραίτητο να αποτελέσει αντικείμενο πλατιάς διαβούλευσης μεταξύ των ενδιαφερομένων, προϊδεάζει και για τα αποτελέσματα, στα οποία στοχεύει είτε σαφώς είτε εμμέσως. Μάλιστα, για να απαλυνθεί το αστραπιαίο της ταχύτητας, χρησιμοποιείται το επιχείρημα ότι η περιώνυμη ανεξαρτησία συζητείται εδώ και πολλά χρόνια και απλώς, σήμερα, γίνεται πραγματικότητα.
  
 Δεν είναι δυνατόν, και δεν υπάρχει ο απαιτούμενος χρόνος, να εξετάσουμε σημείο προς σημείο το νομοσχέδιο αυτό, γι’ αυτό θα περιοριστούμε στα βασικότερα σημεία:

Λειτουργική ανεξαρτησία
     Το θεμελιώδες χαρακτηριστικό που διατρέχει όλο το νομοσχέδιο είναι η «λειτουργική ανεξαρτησία» της νέας Διοικητικής Αρχής έναντι του Κράτους, της οποίας το κεντρικό νόημα αποτυπώνεται στο άρθρο 3 «Λειτουργική ανεξαρτησία», σύμφωνα με το οποίο:
«Ο Πρόεδρος, τα μέλη του Συμβουλίου Διοίκησης, ο Εμπειρογνώμονας και ο Διοικητής κατά την εκτέλεση των καθηκόντων τους, δεσμεύονται μόνο από το νόμο και τη συνείδηση τους και δεν υπόκεινται σε ιεραρχικό έλεγχο ούτε σε διοικητική εποπτεία από κυβερνητικά όργανα ή άλλες διοικητικές αρχές ή άλλον δημόσιο ή ιδιωτικό οργανισμό. Ο Πρόεδρος, τα μέλη του Συμβουλίου Διοίκησης, ο Εμπειρογνώμονας και ο Διοικητής απολαμβάνουν προσωπικής και λειτουργικής ανεξαρτησίας».
    Η  ανεξαρτησία αυτή αποτυπώνεται σε όλο το κείμενο με μεγαλύτερη ή μικρότερη σαφήνεια, αναλόγως του επιμέρους θέματος.

     Κατ’ αρχήν γεννάται το βασικό ερώτημα, γιατί είναι αναγκαία αυτή η λειτουργική ανεξαρτησία, για την οποία έχει προβληθή πολλές φορές στον Τύπο, ότι αποτελεί αίτημα των «δανειστών». Συνήθως, ανεξάρτητες διοικητικές Αρχές γίνονται όργανα με αντικείμενο, το οποίο περικλείει και τον έλεγχο του Κράτους έναντι των δικαιωμάτων των πολιτών, ώστε να κατοχυρώνεται η δυνατότητα των Αρχών αυτών να ελέγξουν και να εγκαλέσουν το Κράτος για παραβίαση της σχετικής νομοθεσίας. Δεν γνωρίζουμε το αιτιολογικό πλαίσιο του νομοσχεδίου αυτού, ώστε να αντιληφθούμε το βασικό λόγο, για το οποίο μια Αρχή, η οποία εισπράττει από τον ελληνικό λαό τα έσοδα του Κράτους, πρέπει να είναι ανεξάρτητη από το Κράτος. Πάντως, δεν νομίζουμε ότι το κύριο πραγματικό κίνητρο είναι η προστασία των πολιτών έναντι της φορολογικής πολιτικής του Κράτους, καθώς αυτή η  Αρχή θα είναι ο βασικός ρυθμιστής της εφαρμογής της.
     Αντιθέτως, η λειτουργία της με «ιδιωτική» μορφή, μάλλον εγκυμονεί κινδύνους να μετατραπεί σε διωκτικού τύπου αρχή, πολλώ μάλλον, εάν οι αμοιβές των μελών της συναρτώνται άμεσα με τα οικονομικά αποτελέσματα.  Από την άλλη πλευρά, δεν συνιστά προσβολή της εθνικής μας ανεξαρτησίας, η απαίτηση να είναι ανεξάρτητη από το ελληνικό Κράτος, αλλά όχι από την Ευρωπαϊκή Ένωση, εκπρόσωπος της οποίας θα συμμετέχει στο Διοικητικό Συμβούλιο της ΑΑΔΕ, ως Εμπειρογνώμονας; Βεβαίως, θα τον ορίζει ο Υπουργός Οικονομικών, αλλά μεταξύ τριών υποψηφίων που θα προτείνει η Ευρωπαϊκή Επιτροπή και κατά πάσαν πιθανότητα δεν θα είναι ούτε Έλληνας πολίτης.

     Η λειτουργική ανεξαρτησία αποτυπώνεται σε όλο το νομοσχέδιο με περισσότερη ή λιγότερη ασάφεια, αναλόγως του θέματος. Ιδιαίτερα οι σχέσεις της ΑΑΔΕ με τον Υπουργό Οικονομικών περιγράφονται με έναν τρόπο που για εμάς τους απλούς ανθρώπους είναι δυσνόητος, ίσως γιατί η περιορισμένη νοημοσύνη μας δεν μας επιτρέπει να κατανοήσουμε σαφώς την έννοια των «στρατηγικών οδηγιών» και των «εξαιρετικών περιστάσεων».
Π.χ. στην παράγραφο 4 , προβλέπει ότι «σε περίπτωση διαφωνίας του Διοικητή και του Υπουργού Οικονομικών σχετικά με την εφαρμογή της φορολογικής πολιτικής,  το ζήτημα παραπέμπεται από τον Υπουργό Οικονομικών στο Συμβούλιο Διοίκησης της Αρχής»,  το οποίο θα κληθεί να επιλέξει μεταξύ Υπουργού Οικονομικών και Διοικητή, άρα το Συμβούλιο αυτό ιεραρχικά ηγείται και των δύο.
     Όσον αφορά τη νομοθετική αρμοδιότητα, μέσα από μια πολύπλοκη διατύπωση προκύπτει ότι ο Υπουργός κρατά την αποφασιστική αρμοδιότητα, όσον αφορά τους νόμους, ενώ για τις κανονιστικές πράξεις και ερμηνευτηκές εγκυκλίους την αποφασιστική αρμοδιότητα έχει η ΑΑΔΕ, ενώ ο Υπουργός παίζει μόνο γνωμοδοτικό ρόλο. Μια διάταξη που προκαλεί πολλά ερωτηματικά, καθώς ο  Υπουργός υποβιβάζεται σε ένα κρίκο της ιεραρχικής εισηγητικής αλυσίδα κατώτερο της ΑΑΔΕ.
     Είναι προφανές ότι το άρθρο αυτό προσπαθεί να συμβιβάσει τα ασυμβίβαστα, μη καταργώντας το ρόλο του Υπουργού, αλλά προσαρμόζοντάς τον εν πολλοίς σε γνωμοδοτικό εργαλείο.

Οργανισμός της ΑΑΔΕ
     Με το άρθρο 6 καθορίζεται ότι όλη η δομή και τα αντικείμενα των Υπηρεσιών της ΑΑΔΕ θα καθοριστούν με Οργανισμό και Εσωτερικούς Κανονισμούς που αποφασίζει το Δ.Σ. της ΑΑΔΕ. Τέρμα οι νόμοι και τα προεδρικά διατάγματα, και εν γένει οι νομοθετικές πράξεις που μέχρι τώρα ρύθμιζαν αυτά τα θέματα, από δω και στο εξής, αυτά αποτελούν ιδιωτική υπόθεση του Διοικητικού Συμβουλίου της ΑΑΔΕ).

Προσωπικό της Αρχής
     Με όλα τα σχετικά άρθρα για τις μεταθέσεις, τις προαγωγές και τις επιλογές προϊσταμένων εδραιώνεται σαφώς το ήδη υπάρχον καθεστώς, σύμφωνα με το οποίο οι υπάλληλοι της ΑΑΔΕ δεν υπάγονται στο γενικότερο δημοσιοϋπαλληλικό καθεστώς, αλλά διέπονται από την μοναρχικού τύπου αρμοδιότητα του Διοικητή της ΑΑΔΕ. Ακόμη και τα μέλη του Πειθαρχικού Συμβουλίου που θα κρίνει υποθέσεις των υπαλλήλων, πλην των ανωτάτων στελεχών, καθορίζονται από τον Διοικητή της ΑΑΔΕ.

     Ιδιαίτερης σπουδαιότητας για τους υπαλλήλους είναι  το άρθρο 38 «Προσωπικό της Αρχής». Απ’ αυτό αξίζει να μνημονεύσουμε την παράγραφο 5, σύμφωνα με την οποία:

«Οι υπάλληλοι που θα αξιολογηθούν ως ακατάλληλοι ή ανεπαρκείς κατά τον πρώτο χρόνο λειτουργίας της Αρχής, μεταφέρονται από αυτήν. Η διαδικασία, ο τρόπος και τα ειδικότερα ζητήματα της μεταφοράς από την Αρχή καθορίζονται με Κοινή Απόφαση του Υπουργού Οικονομικών και του Υπουργού Εσωτερικών και Διοικητικής Ανασυγκρότησης».

     Οι υπάλληλοι που θα στελεχώσουν αρχικά την ΑΑΔΕ είναι δημόσιοι υπάλληλοι που έχουν προσληφθεί και αξιολογηθεί κατά τη διάρκεια της σταδιοδρομίας τους, σύμφωνα με τα ισχύοντα στον δημοσιοΰπαλληλικό κώδικα. Βλέπουν ξαφνικά να ανοίγει μπροστά τους ένα καθεστώς που διαφοροποιείται αρκετά από το εν γένει καθεστώς του Δημοσίου, μια εν μέρει ιδιωτικοποίηση της Υπηρεσίας, στην οποία υπηρετούν. Έχουν ήδη βιώσει ότι, προκειμένου να κριθούν για θέσεις ευθύνης, πρέπει να υποβληθούν σε διαδικασίες που διαφοροποιούνται από τους υπολοίπους δημοσίους υπαλλήλους και τους εξομοιώνουν αρκετά με το καθεστώς του ιδιωτικού τομέα. Κανονικά, θα έπρεπε να  υπάρξει σεβασμός προς αυτούς τους υπαλλήλους και να τους δοθεί η δυνατότητα να επιλέξουν με ψυχραιμία και αξιοπρέπεια την μετακίνησή τους σε άλλες Υπηρεσίες, αναλόγως των προσόντων και των αναγκών τους.
     Αντ’ αυτού, αυτό που διαβάζουμε είναι ότι θα «μεταφερθούν» (ακόμη και ο όρος «μεταφορά» παραπέμπει σε εμπορεύματα, γιατί για τους ανθρώπους θεωρείται πλέον δόκιμος ο όρος «μετακίνηση»), εάν αξιολογηθούν ως ακατάλληλοι ή ανεπαρκείς τον πρώτο χρόνο λειτουργίας της Αρχής.
-Φτάνει άραγε ένας χρόνος για να κριθούν οι υπάλληλοι και μάλιστα τελεσίδικα;
-Με ποια κριτήρια θα γίνει αυτή η αξιολόγηση (δεν υπάρχουν στο νομοσχέδιο και η σχετική ΚΥΑ θα καθορίζει μόνο τον τρόπο, τη διαδικασία και ειδικότερα ζητήματα);
-Είναι άλλα τα κριτήρια για να είναι κατάλληλος και επαρκής ένας υπάλληλος για την ΑΑΔΕ, και άλλα για το υπόλοιπο Δημόσιο;
-Αυτοί που θα κριθούν ως ακατάλληλοι ή ανεπαρκείς για την ΑΑΔΕ, στην Υπηρεσία στην οποία θα «μεταφερθούν», θα θεωρηθούν ως «μπάζα» που τα πέταξαν από το καράβι;

Γενικό Χημείο του Κράτους 
     Όσον και εάν υπάρχει προσπάθεια στο νομοσχέδιο να μην στοχοποιηθεί καμμία Υπηρεσία, είναι προφανές ότι το Γενικό Χημείο του Κράτους με την παρούσα μορφή του δεν έχει άμεση σχέση με τους στόχους της ΑΑΔΕ.
     Βεβαίως, στο άρθρο 2 «Αρμοδιότητες της Αρχής» έχει περιληφθή σχετική διάταξη που προσπαθεί να καλύψει και το Γενικό Χημείο του Κράτους
(παράγραφος στ : «Τη λήψη και την εφαρμογή των αναγκαίων μέτρων για την προστασία της δημόσιας υγείας, του περιβάλλοντος και των συμφερόντων των καταναλωτών, καθώς και για την συμβολή στην υγιή λειτουργία της αγοράς, στην ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας και καινοτομίας της χημικής βιομηχανίας, και την παροχή σχετικής επιστημονικής υποστήριξης σε δικαστικές, αστυνομικές και λοιπές κρατικές Αρχές και υπηρεσίες»).
     Μπορεί όμως να πεισθεί κάποιος ότι το Γ.Χ.Κ. μπορεί να χωρέσει σε μια Διοικητική Αρχή του τύπου της ΑΑΔΕ, η οποία συνιστάται «με σκοπό τον προσδιορισμό, την βεβαίωση και την είσπραξη των φορολογικών, τελωνειακών και λοιπών δημοσίων εσόδων, που άπτονται του πεδίου των αρμοδιοτήτων της», σύμφωνα με την παράγραφο 1 του άρθρου 1 του νομοσχεδίου;
     Το Γ.Χ.Κ. έχει μια συνολική επιστημονική οντότητα, της οποίας το πεδίο υπερβαίνει κατά πολύ την τεχνική συνδρομή για την είσπραξη των διαφόρων φόρων. Ήδη η υπαγωγή του στο Υπουργείο Οικονομικών όλα τα προηγούμενα χρόνια είχε μεν θετικές μισθολογικές συνέπειες για τους υπαλλήλους του (οι οποίες έχουν εκλείψει πλέον), ωστόσο πολλές φορές περιώρισε την ανάπτυξή του σε επιστημονικούς τομείς, ανάπτυξη που θα του επέτρεπε να εκσυγχρονισθεί πραγματικά, ανταποκρινόμενο στις ανάγκες μιας κοινωνίας που μεταβάλλεται με ταχείς ρυθμούς.
     Η υπαγωγή του σήμερα σε μια Αρχή καθαρά και αποκλειστικά εισπρακτικού χαρακτήρα, θα οδηγήσει σε περαιτέρω συρρίκνωση της φυσιογνωμίας του, εγκατάλειψη του εργαστηριακού του έργου στα περισσότερα πεδία και περιορισμό του σε αναλύσεις που θα στοχεύουν αυστηρά σε φορολογικούς σκοπούς, υποβάθμιση της αυτονομίας του και μετατροπής του σε επικουρική Υπηρεσία των εισπρακτικών Υπηρεσιών. Δεν απαιτείται ολοκληρωμένη και αυτόνομη υπηρεσιακή δομή, εάν ο βασικός στόχος καταλήξει να είναι ο προσδιορισμός του αλκοολικού τίτλου και η ογκομέτρηση των δεξαμενών, δεν είναι καν σίγουρο ότι απαιτείται ιδιαίτερη Υπηρεσία γι’ αυτές τις δραστηριότητες.

Αγαπητές/οί συνάδελφοι,

     Η ΟΣΥΟ έχει ήδη εκφράσει τις αντιρρήσεις της για το νομοσχέδιο αυτό με ένα κάθετο, αλλά λακωνικό τρόπο, και εντάσσοντάς τις σε ένα γενικότερο πλαίσιο αντιμνημονιακής προσέγγισης. Όσον αφορά ειδικότερον το Γ.Χ.Κ., τις ανησυχίες αυτές μάλλον δεν τις συμμερίζεται η πλειοψηφία ούτε της διοίκησης ούτε του συνδικαλιστικού μας οργάνου (για το σύνολο των υπαλλήλων δεν υπάρχουν στοιχεία). Μακάρι η σκοτεινή πλευρά του φεγγαριού να διαψευσθεί και η ψήφιση αυτού του νομοσχεδίου να μην αποτελέσει την αρχή του τέλους για το Γενικό Χημείο του Κράτους.
 


Η Σκοτεινή Πλευρά του Φεγγαριού