Καλωσήρθατε στο προσωπικό μας "ημερολόγιο"!
Αυτός είναι ο χώρος όπου οι υπάλληλοι του Γενικού Χημείου του Κράτους
θα λέμε όλα όσα μας ενδιαφέρουν και μας προβληματίζουν.
Όλα όσα θέλουμε να μοιραστούμε μεταξύ μας!

Τρίτη, 20 Σεπτεμβρίου 2016

Γενικό Χημείο του Κράτους. Από τον θρύλο στον ... θρύλο (!)

Έχοντας συμπληρώσει, σε μια πρώτη φάση, τις σπουδές χημικού στο ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ Αθηνών και επιτύχει, πολύ γρήγορα, στο διορισμό μου στο ΓΕΝΙΚΟ ΧΗΜΕΙΟ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥ ως μόνιμος δημόσιος υπάλληλος, είχα ανέκαθεν πάρει πολύ στα σοβαρά τον κοινωνικό ρόλο αυτού του επαγγέλματος, δεδομένης και της προέλευσής μου από οικογένεια δημοσίων υπαλλήλων (εκπαιδευτικών).
Μέσα στο παραπάνω πλαίσιο η σκέψη να βάλω πάνω στο χαρτί υπάρχον υλικό ποικίλου ενδιαφέροντος με ακολούθησε σταθερά μέχρι σήμερα και με οδήγησε να κάνω αυτό το κείμενο.

Αποτελεί μια εσωτερική παρόρμηση χωρίς κανένα ιδιαίτερο κίνητρο αφού παραθέτει μερικά σταχυολογημένα γεγονότα και σχόλια που θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν από διασκεδαστικά έως χρήσιμα (!) και να γίνουν καταληπτά από τον μέσο αναγνώστη γiα μια γνωριμία με αυτή την ούτως ή άλλως περίπλοκη Δημόσια Υπηρεσία.

Αγγελική Ασημακοπούλου
πρώην Γενική Διευθύντρια 
του Γ.Χ.Κ.


ΑΠΟ ΤΟΝ ΘΡΥΛΟ ΣΤΟΝ ... ΘΡΥΛΟ!
(πατήστε στον τίτλο για να δείτε ολόκληρο το κείμενο)


Η  κ. Αγγελική Ασημακοπούλου  είναι χημικός. Δούλεψε για πολλά χρόνια στο ΓΧΚ (από τα μέσα της δεκαετίας του ΄60).
Από το 1997, οπότε το ΓΧΚ έγινε και πάλι Γενική Διεύθυνση) (στο διάστημα 1982-1997 είχε καταργηθεί ως Γενική Διεύθυνση) επιλέγηκε Γενική Διευθύντρια, Υπηρέτησε ως Γενική Διευθύντρια μέχρι το 2001. Επίσης, ήταν η πρώτη απ΄το Χημείο που πήγε στη ΜΕΑ Βρυξελλών, όπου έμεινε αρκετά χρόνια συνολικά (γιατί πήγε και σε επόμενη φάση στις αρχές της δεκαετίας του 90).

Η γνώμη των συναδέλφων;
"Ήταν κιμπάρισσα και ενθαρρυνε τους νεότερους χημικούς  και τις πρωτοβουλίες τους."
"Ηταν αυθόρμητη κι αντισυμβατική"
"Είχε πολύ πρακτικό μυαλό. Ηταν φιλική και αυθόρμητη με όλους και δραστήρια. Όταν πειθόταν ότι κάτι που της ζητούσες ήταν προς το συμφέρον του χημείου έκανε τα πάντα"

Συνάντηση Γ.Χ.Κ., Αλεξανδρούπολη, 1993
Η κα Ασημακοπούλου είναι κάτω αριστερά.

marigoula

Δευτέρα, 19 Σεπτεμβρίου 2016

Αναδιοργάνωση του ΓΧΚ... πάλι!

Δεν ξέρω αν εσείς το καταλάβατε αλλά ξαναναδιοργανωθήκαμε!
Την προηγούμενη Παρασκευή (συγγνώμη για την καθυστέρηση) έφτασε το έγγραφο που εξηγεί τα σχετικά της Αποφάσεως Δ.ΟΡΓ. Α.1129078 ΕΞ 2016 (ΦΕΚ Β΄2846).


Συνοπτικά οι αλλαγές που προκύπτουν από την ανωτέρω Απόφαση είναι οι εξής:
  1. Το Τμήμα Γ΄ της Δ/νσης Σχεδιασμού, Υποστήριξης Εργαστηρίων και Χημικοτεχνικής Δασμολογίου αποτελεί αυτοτελές Τμήμα της Κ.Υ. και η Δ/νση Σχεδιασμού, Υποστήριξης Εργαστηρίων και Χημικοτεχνικής Δασμολογίου μετονομάζεται σε Δ/νση Σχεδιασμού & Υποστήριξης Εργαστηρίων και αποτελείται από δύο Τμήματα (Τμήμα Α΄ – Τεχνικής Υποστήριξης Εργαστηρίων και Τμήμα Β΄- Σχεδιασμού & Ποιότητας).
  2. Παύεται η λειτουργία των Διευθύνσεων Πειραιά & Αιγαίου και Μακεδονίας-Θράκης, καθώς και των αντίστοιχων Υποδιευθύνσεων Πειραιά και Θεσσαλονίκης.
  3. Συστήνονται τέσσερις  νέες Διευθύνσεις ως εξής:

  •   Χ.Υ. Πειραιά, επιπέδου Διεύθυνσης, με έδρα τον Πειραιά, η οποία διαρθρώνεται στα τρία Τμήματα της νυν Υποδιεύθυνσης Πειραιά (Α΄, Β΄ και Γ΄).
  •   ΧΥ Αιγαίου, επιπέδου Διεύθυνσης, με έδρα την Ρόδο, η οποία διαρθρώνεται σε δύο Τμήματα και τρία αυτοτελή Γραφεία (Τμήμα ΧΥ Ρόδου, Τμήμα ΧΥ Μυτιλήνης, Αυτοτελές Γραφείο ΧΥ Σύρου, Αυτοτελές Γραφείο ΧΥ Σάμου, Αυτοτελές Γραφείο ΧΥ Χίου).
  •   Χ.Υ. Κεντρικής Μακεδονίας, επιπέδου Διεύθυνσης, με έδρα τη Θεσσαλονίκη, η οποία   διαρθρώνεται στα τρία Τμήματα της νυν Υποδιεύθυνσης Θεσσαλονίκης (Α΄, Β΄ και Γ΄) και στο αυτοτελές Γραφείο ΧΥ  Έδεσσας.
  •   Χ.Υ. Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης, επιπέδου Διεύθυνσης, με έδρα την Αλεξανδρούπολη, η οποία διαρθρώνεται σε τρία Τμήματα και ένα Αυτοτελές Γραφείο (Τμήμα ΧΥ Αλεξανδρούπολης, Τμήμα ΧΥ Σερρών, Τμήμα ΧΥ Καβάλας, Αυτοτελές Γραφείο ΧΥ Ξάνθης).


Νομίζω ότι οι σχετικές δομές σίγουρα εξυπηρετούν καλύτερα από τις προηγούμενες. Και ήταν επιβεβλημένο να γίνουν (αν και συνεχίζω να πιστεύω στην ανεξαρτησία των τμημάτων!).

Όμως αυτό που μου έκανε κακή εντύπωση είναι ότι όλοι αιφνιδιαστήκαμε!!! 
Δεν βρήκα κανέναν άμεσα εμπλεκόμενο (ούτε καν διευθυντή ή τμηματάρχη...) που να έχει ερωτηθεί σχετικά ή να έχει ενημερωθεί για τις αλλαγές όταν ήταν τα σχέδια ακόμη επί χάρτου!
Αν σκεφτώ πόσο χρόνο παίρνει να γίνει ΦΕΚ μια απλή απόφαση, φαντάζομαι ότι οι αποφάσεις πάρθηκαν τουλάχιστον 5-6 μήνες πριν....
Εντελώς μυστικά....
Λες και κάποιος θα είχε αντιρρήσεις....


Με τη λειτουργία της νέας δομής μπορεί και να φανεί ποιοί ήταν οι λόγοι της τόσης μυστικοπάθειας!

Θα επανέλθω όταν και αν βγάλω καμμιά άκρη...

marigoula

Παρασκευή, 16 Σεπτεμβρίου 2016

Φόνος στο Γενικό Χημείο του Κράτους!

Φόνος ναι αλλά όχι τώρα...
Το 1954!
Το διάβασα εδώ (να είναι καλά ο συνάδελφος που το "ανέβασε" στο facebook) και σας το αντιγράφω:



Από το Γενικό Χημείο του Κράτους άρχισε να βγαίνει πυκνός καπνός και η πυροσβεστική δεν άργησε να φτάσει στο κτίριο της οδού Ακαδημίας. Οι πυροσβέστες κατάφεραν να σβήσουν τη φωτιά η οποία άφησε πίσω της αρκετές ζημιές.

Όμως, οι πυροσβέστες, κατά τη διάρκεια των ερευνών τους, ήρθαν αντιμέτωποι με ένα μακάβριο εύρημα. Βρήκαν νεκρό τον ανάπηρο φύλακα του Χημείου, Γιώργο Ρούφο. Ο ηλικιωμένος άνδρας εντοπίστηκε να κάθεται στις σκάλες με την πλάτη του ακουμπισμένη στον τοίχο και έφερε τραύματα στο κεφάλι.
Οι πυροσβέστες απέδωσαν το θάνατο του άτυχου άνδρα σε ατύχημα. Ο Γιώργος Ρούφος φορούσε ξύλινο πόδι το οποίο και είχε καεί. Το σενάριο που επικράτησε ήταν πως ο άνδρας επιχείρησε να βγει από το κτίριο, αλλά λόγω της αναπηρίας του γλίστρησε στις σκάλες με αποτέλεσμα να τον προλάβει η φωτιά και να βρει τραγικό θάνατο. Η αστυνομία συμφώνησε με τις εκτιμήσεις της πυροσβεστικής. Έτσι, οι εφημερίδες της 3ης Αυγούστου του 1954 φιλοξενούν την είδηση της πυρκαγιάς στο Χημείο ως μονόστηλο στο οποίο αναφέρεται ο θάνατος του φύλακα του ιδρύματος με την εκτίμηση πως δεν κατάφερε να βγει από το κτίριο. 

Οι αρμόδιες αρχές δεν έδωσαν τη δέουσα σημασία στην κατάθεση της γυναίκας που έμενε δίπλα στο Χημείο και ειδοποίησε την πυροσβεστική όταν ξέσπασε η πυρκαγιά. Η Ελευθερία Καμπάνη είχε πει πως εκείνο το βράδυ είδε στο κτίριο ένα νεαρό άνδρα, αλλά η κατάθεση της δεν θεωρήθηκε αρκετή για να ερευνηθεί και το σενάριο της εγκληματικής ενέργειας. Άλλωστε, και ο ιατροδικαστής, που εξέτασε το πτώμα του Γιώργου Ρούφου, κατέληξε στο συμπέρασμα ότι ο θάνατος του προκλήθηκε από ατύχημα.
Η Καμπάνη, ωστόσο, υποψιαζόταν πως ο άτυχος άνδρας δολοφονήθηκε. Η ίδια έγινε, άθελα της, αυτόπτης μάρτυρας μιας σειράς γεγονότων που ενίσχυαν αυτές τις υποψίες...

«Βοήθεια, με σκοτώνει»
Ήταν λίγο πριν τις 10 το βράδυ όταν, ενώ έτρωγε με το σύζυγο της, άκουσε κάποιον να φωνάζει για βοήθεια. Δεν έδωσε σημασία καθώς γνώριζε πολύ καλά πως από το διπλανό θέατρο «Ακροπόλ» ακουγόταν κάθε βράδυ ένας ηθοποιός να καλεί σε βοήθεια, στο πλαίσιο της παράστασης που παιζόταν. Μάζεψε το τραπέζι και άκουσε και πάλι τη φωνή ενός άνδρα να φωνάζει: «Βοήθεια, με σκοτώνει». Η κραυγή ήταν διαφορετική, γεμάτη απόγνωση και δεν προερχόταν από το θέατρο, αλλά από το Χημείο.
Κοιτάζοντας από το παράθυρο του σπιτιού της είδε μια σκιά και άκουσε και πάλι κάποιον να καλεί σε βοήθεια. Η γυναίκα ανέβηκε στη ταράτσα της πολυκατοικίας και τότε είδε ένα νεαρό άντρα, ψηλό και γεροδεμένο, με πυκνά σγουρά μαλλιά. Η φυσιογνωμία του της ήταν γνώριμη, καθώς τον είχε ξαναδεί στο παρελθόν να επισκέπτεται το Χημείο. Ο νεαρός γλίστρησε και έπεσε την ώρα που προσπαθούσε να πάρει ένα ξύλο από την ταράτσα. Στηρίχθηκε στον αγκώνα του, σηκώθηκε και μπήκε και πάλι μέσα στο κτίριο.
Η Καμπάνη άκουσε έναν περίεργο ήχο και μετά είδε τον νεαρό, τελείως γυμνό, να βγαίνει και πάλι στην ταράτσα, να πλένεται και να σκουπίζεται με μια πετσέτα που είχε τυλιγμένη γύρω από το λαιμό του. Τα μάτια της έπεσαν πάνω σε ένα μαύρο σημάδι που είχε στη μέση του. Ο γεροδεμένος νεαρός μπήκε και πάλι στο κτίριο, επικράτησε ησυχία και εκείνη πήγε για ύπνο, για να ξυπνήσει στις 2 τα ξημερώματα, όταν ο καπνός από τη φωτιά που είχε ξεσπάσει στο Χημείο μπήκε στην κρεβατοκάμαρα από το ανοικτό παράθυρο της.
Η κατάθεση της Καμπάνη δεν αξιολογήθηκε ως σοβαρή και οι αρχές δεν αναίρεσαν την αρχική τους εκτίμηση πως ο θάνατος του Ρούφου οφειλόταν σε ατύχημα, ούτε όταν έμαθαν πως οι οικονομίες του εξαφανίστηκαν, αποδίδοντας το γεγονός σε σύμπτωση.
Η ερασιτέχνισσα ερευνήτρια άρχισε να ξετυλίγει το νήμα της υπόθεσης
Η Καμπάνη όμως, δεν μπορούσε να ησυχάσει και αποφάσισε να ερευνήσει μόνη της την υπόθεση. Έτσι, επισκέφθηκε τη χήρα του Ρούφου και από τη συζήτηση που είχε μαζί της, διαπίστωσε πως ο νεαρός που είδε το μοιραίο βράδυ γυμνό στην ταράτσα ήταν ο ανιψιός της, ο 21χρονος Δημήτρης Δράκος. Η Ελευθερία Καμπάνη, μάλιστα, για να βεβαιωθεί, λίγες ημέρες αργότερα, συνάντησε το νεαρό και παρατήρησε πως ήταν τραυματισμένος στον αγκώνα. «Από την πτώση του στην ταράτσα του Χημείου», σκέφτηκε. Όταν δε άρχισε να του κάνει ερωτήσεις για το βράδυ της 2ας Αυγούστου της φάνηκε πως ο 21χρονος αναστατώθηκε και η ίδια βεβαιώθηκε πως ο ρόλος του εκείνο το βράδυ ήταν ύποπτος.

Η Μαλάμω Ρούφου δεν άργησε να πειστεί πως ο νεαρός ήταν ο δολοφόνος του συζύγου της, καθώς θυμήθηκε, με τρόμο, την επιμονή του να μάθει πού έκρυβαν τις οικονομίες τους. Άλλωστε, ήταν κοινό μυστικό στην οικογένεια πως ο 21χρονος ήταν σπάταλος και είχε μεγάλη αδυναμία στις γυναίκες για τις οποίες μπορούσε να κάνει τη μεγαλύτερη τρέλα. Η χήρα έκανε μήνυση σε βάρος του ανιψιού της και εκείνος, με τη σειρά του, ισχυρίστηκε ότι προσπαθούσε να τον εκδικηθεί, επειδή είχε ερωτική σχέση μαζί της την οποία σταμάτησε χωρίς η ίδια να το επιθυμεί. Τους μήνες που ακολούθησαν στη μαρτυρία της Καμπάνη, ήρθαν να προστεθούν και άλλες που μιλούσαν για τα … παραστρατήματα του Δημήτρη Δράκου.
Διατηρούσε σχέσεις με 15 γυναίκες, όντας αρραβωνιασμένος
Όπως διαπιστώθηκε, ο νεαρός είχε μια ατζέντα με τηλέφωνα 15 γυναικών, με τις οποίες διατηρούσε ερωτικές σχέσεις, ενώ την ίδια ώρα ήταν αρραβωνιασμένος με μία κοπέλα που γνώρισε δια αλληλογραφίας. Κάποια στιγμή μάλιστα εξομολογήθηκε, με περηφάνια, πως είχε δολοφονήσει έναν άντρα.
Αρχικά, ο νεαρός ισχυρίστηκε πως το απόγευμα της 2ας Αυγούστου συνάντησε το θείο του σε ένα καφενείο και στις 9 το βράδυ, έφυγε για τον Ναύσταθμο, όπου εργαζόταν. Στη συνέχεια άλλαξε την κατάθεσή του, λέγοντας πως εκείνο το βράδυ συνάντησε μια φίλη του κι ότι ενημερώθηκε για το θάνατό του θείου του την επόμενη μέρα, αλλά δεν κατάφερε να πάει στην κηδεία γιατί απουσίαζε.
Στο μέλλοντα πεθερό του, ωστόσο, είχε πει πως έδωσε 10 λίρες για την κηδεία του θείου του και όταν, αργότερα, ρωτήθηκε γι' αυτό του το ψέμα, δικαιολογήθηκε λέγοντας: «Ήθελα να δείξω στη φίλη μου ότι αγαπούσα τους συγγενείς μου. Ζήτημα τακτικής ήταν. Για να συγκινήσει κανείς μια καρδιά χρησιμοποιεί όλα τα μέσα». 
Σχεδόν ένα χρόνο μετά το θάνατο του Γιώργου Ρούφου, ο Δημήτρης Δράκος συνελήφθη κατηγορούμενος για τη δολοφονία του. Όπως προέκυψε από τις έρευνες, τη μοιραία βραδιά ο 21χρονος συνάντησε μία απ’ τις ερωμένες του σε μία ταβέρνα. Η βραδιά συνεχίστηκε σε ένα ξενοδοχείο όπου ο νεαρός Δράκος έκανε φιγούρα για το πλούσιο κομπόδεμα του δίνοντας, μάλιστα, 100 δραχμές προκειμένου να τους φέρουν δύο μπύρες με ταξί, αφού η ρεσεψιόν του ξενοδοχείου είχε κλείσει. Το επόμενο πρωί έστειλε τη φίλη του να του αγοράσει καινούρια ρούχα, γιατί τα δικά του ήταν γεμάτα αίματα.
Ενώπιον του Δικαστηρίου, ο κατηγορούμενος επέμενε πως ήταν αθώος, ισχυριζόμενος πως οι μάρτυρες λένε ψέματα. Μοναδικό του όπλο, η ιατροδικαστική έκθεση η οποία έκανε λόγο για ατύχημα την οποία και επικαλέστηκε επίμονα κατά τη διάρκεια της ακροαματικής διαδικασίας.
Το Δικαστήριο, ωστόσο, ζήτησε να εξεταστεί εκ νέου η σορός του άτυχου άνδρα και οι ιατροδικαστές αποφάνθηκαν πως είχε δεχτεί πολλαπλά χτυπήματα στο κρανίο τα οποία και ήταν η αιτία του θανάτου του.
Ο Δημήτρης Δράκος, δεν ομολόγησε ποτέ πως διέπραξε το έγκλημα. Τελικά, το Δικαστήριο τον έκρινε ένοχο για τη δολοφονία του θείου του και τον καταδίκασε σε ισόβια κάθειρξη.

marigoula 

Δευτέρα, 5 Σεπτεμβρίου 2016

Όταν η καταπίεση φοράει το μανδύα της ελευθερίας


     Σε αρκετούς Δήμους στη νότια Γαλλία, απαγορεύτηκε να φοράνε οι γυναίκες μπουρκίνι στην παραλία. Στην πράξη η απαγόρευση αυτή αφορά τις γυναίκες που ασπάζονται την μουσουλμανική θρησκεία, καθόσον η επιταγή της ενδυμασίας παρουσιάζεται να απορρέει από θρησκευτική προσέγγιση. «Είναι εντολή από τον Αλλάχ», όπως δήλωσε μια γυναίκα στο Λονδίνο.
     Η απαγόρευση αυτή προκάλεσε προβληματισμούς  σε πολλά επίπεδα και έγιναν διαδηλώσεις στη Γαλλία, αλλά και σε άλλες χώρες της Ευρώπης, κατά αυτής της απαγόρευσης. Την αντίθεσή τους εξέφρασαν, επίσης, πλήθος οργανισμών, μεταξύ των οποίων και ο ΟΗΕ.    
    
    Η αντίθεση στην απαγόρευση κινήθηκε σε δύο βασικούς άξονες, ότι:
-  αποτελεί ένδειξη ισλαμοφοβίας και διάκριση κατά των μουσουλμάνων
- παραβιάζει τις αρχές της ελευθερίας του ατόμου, καθόσον περιορίζει το δικαίωμα των γυναικών να επιλέγουν την ενδυμασία τους.

     Το ανώτατο Δικαστήριο της Γαλλίας ακύρωσε την απαγόρευση των δημοτικών αρχών αναφέροντας ότι «οι απαγορεύσεις αυτές δεν βασίζονται σε επιβεβαιωμένους κινδύνους για τη δημόσια τάξη ούτε σε κάποιον επιβεβαιωμένο κίνδυνο για τη δημόσια υγεία, την ευπρέπεια ή την ασφάλεια των λουομένων». Επίσης, αναφέρει ότι η απαγόρευση αυτή αποτελεί προσβολή των «θεμελιωδών ελευθεριών», συμπεριλαμβανομένης της  «ελευθερίας του συνέρχεσθαι» και «της ελευθερίας της συνείδησης και της προσωπικής ελευθερίας».

     Διαδήλωση κατά της απαγόρευσης του μπουρκίνι έγινε και στη χώρα μας την περασμένη Τρίτη, όπου συμμετείχαν κυρίως διάφορες ενώσεις ανθρώπων από ξένες χώρες, μια πολιτική οργάνωση και η «Κίνηση Ενωμένοι ενάντια στο Ρατσισμό και τη Φασιστική Απειλή (ΚΕΕΡΦΑ), της οποίας ο επικεφαλής δήλωσε ότι «η απαγόρευση του μπουρκίνι αφαιρεί το δικαίωμα του ανθρώπου στην επιλογή». Μια μαθήτρια πακιστανικής καταγωγής δήλωσε ότι «πρέπει να έχουμε το δικαίωμα να αποφασίζουμε εμείς πώς θα ντυνόμαστε και όχι τα Κράτη».

          (Από την άλλη πλευρά, δηλαδή των  υποστηρικτών της απαγόρευσης, δεν βρέθηκαν σχετικές αναρτήσεις στο Διαδίκτυο. Γεννάται η απορία, δεν υπάρχουν άνθρωποι με διαφορετικές απόψεις επί του θέματος, υπάρχουν και δεν εκφράζονται, γιατί φοβούνται μήπως χαρακτηριστούν «ισλαμοφοβικοί», «ρατσιστές», «φασίστες» ή μήπως οι απόψεις τους δεν βρίσκουν βήμα, ως «πολιτικά μη ορθές»;)
   
    Ναι, κάθε είδους απαγόρευση στη δυτική κοινωνία αντιμετωπίζεται με σκεπτικισμό και επιφύλαξη και απαιτεί ισχυρή τεκμηρίωση, πολλώ μάλλον, όταν παίρνει τη μορφή αποφάσεων του Κράτους. Άλλωστε, τα κοινωνικά ήθη καλόν είναι να μην αποτελούν αντικείμενο απαγορεύσεων της εξουσίας, παρά μόνον σε ακραίες περιπτώσεις. Όσοι έχουν αγωνιστεί για την ισότητα των φύλων (από την εποχή των «σουφραζετών») είχαν να παλέψουν με τους νόμους και τους αστυνόμους. Η χειραφέτηση της γυναίκας, η ισότητα των φύλων, η σεξουαλική ελευθερία,  επετεύχθησαν μετά από πολλούς αγώνες κατά των νομικών απαγορεύσεων και της αστυνομικής επιβολής τους. Οι παλιότεροι θυμόμαστε την αποποινικοποίηση της μοιχείας, όταν στη συζήτηση στη Βουλή απεχώρησε η τότε (και τώρα) αξιωματική αντιπολίτευση.

     Όμως, αποτελεί όντως ελεύθερη επιλογή για τις μουσουλμάνες γυναίκες να φοράνε την μπούρκα, το μπουρκίνι, την μαντίλα κ.ο.κ.;
      Υπάρχει κανείς που αμφιβάλλει ότι αυτό επιβάλλεται από τον κρατικό καταναγκασμό στις χώρες, όπου κρατική θρησκεία είναι ο μουσουλμανισμός ή τον καταναγκασμό του συγγενικού περίγυρου, στις ευρωπαϊκές χώρες, όπου έχουν μεταβεί ως μετανάστριες;
     Υπάρχει κανείς που αμφιβάλλει ότι αυτή η ενδυμασία αποτελεί το σύμβολο της καταπίεσης της γυναίκας σ’ αυτές τις κοινωνίες, και μάλιστα ένα σύμβολο που πρέπει να προβάλλεται με τον πλέον αδιαμφισβήτητο τρόπο στον κοινωνικό χώρο (ενώ στο σπίτι, συχνά αφαιρούνται αυτά τα ενδύματα, όπως ομολογούν κάποιες απ’ αυτές τις γυναίκες);

     Γιατί αυτοί που διαδηλώνουν την αντίθεσή τους στη σχετική απαγόρευση, δεν διαδηλώνουν ταυτόχρονα και για την χρήση του δικαιώματος να φορέσουν και μπικίνι;
     Γιατί αυτοί που ορθώς επικαλούνται ότι το φιλελεύθερο κοινωνικό και θεσμικό πλαίσιο της Δύσης απειλείται από τις απαγορεύσεις, κλείνουν τα μάτια μπροστά στο οφθαλμοφανές καθεστώς κατωτερότητας και καταπίεσης των γυναικών αυτών και δεν διαδηλώνουν για την εφαρμογή στην πράξη των δικαιωμάτων και των ελευθεριών;

     Όταν υποστηρίζουν ότι καθένας πρέπει να μπορεί να φορά ό,τι θέλει, πιστεύουν ότι αυτές οι γυναίκες φοράνε αυτά τα ρούχα επειδή το θέλουν πραγματικά; (Δεν έχουν δεί φαίνεται πως δένεται η μαντίλα, ώστε να μην μπορεί να αφαιρεθεί εύκολα). Ακόμη και εάν αυτό συμβαίνει σε κάποιες περιπτώσεις, είναι η πιο τραγική πλευρά της γυναικείας καταπίεσης. Πολλές γυναίκες έχουν ενστερνισθεί αυτήν την προαιώνια καταπίεση και φοβούνται ακόμη και να σκεφθούν ενάντια σ’ αυτούς τους περιορισμούς, αποτελούν μάλιστα το καλύτερο όχημα μεταβίβασης αυτής της υποταγής στις νέες γενιές, μέσω της διαπαιδαγώγησης των παιδιών τους. Εάν, όμως, γίνει αποδεκτό ότι οι γυναίκες πάσχουν από «το σύνδρομο της Στοκχόλμης», τότε με λίγα βήματα δεν καταλήγουμε ότι δικαίως αντιμετωπίζονται ως κατώτερο φύλο;

    Και θα αναρωτηθεί κανείς: καλά στις χώρες τους υπάρχει σκληρός καταναγκασμός (που οδηγεί και στη θανάτωση), αλλά στις δυτικές χώρες, γιατί εξακολουθούν να εφαρμόζουν αυτές τις συμπεριφορές; Και εδώ παίζει το βασικό ρόλο η θρησκεία, ως «καταναγκαστική καθολική νεύρωση» κατά τον Φρόυντ. Αφού η ενδυμασία εκλαμβάνεται ως επιταγή της θρησκείας («εντολή του Αλλάχ») είναι πάνω απ΄ όλα, δηλαδή πάνω και από το Κράτος, όπως ξεκάθαρα δηλώνει η μαθήτρια πακιστανικής καταγωγής, γιατί σίγουρα δεν μπορεί να πεισθεί κανείς ότι τα παιδιά αποφασίζουν μόνα τους για τα ρούχα που θα φορέσουν.

     Και για να μην δοθούν απαντήσεις σ’ αυτά τα ερωτήματα, ενοχοποιείται η αντίθεση στην «ισλαμοφοβία», ως δείγμα ρατσισμού και θρησκευτικής μισαλλοδοξίας.
     Δεν θάπρεπε, όμως, οι διαδηλωτές κατά της θρησκευτικής μισαλλοδοξίας να διαδηλώνουν εναντίον οποιασδήποτε μορφής τέτοιας μισαλλοδοξίας; Μήπως σε μια τέτοια περίπτωση, δεν θα έμενε αρκετό πλήθος διαδηλωτών, ώστε να γίνει διαδήλωση;
     Πιστεύουν πραγματικά ότι η Δυτική κοινωνία αποτελεί σήμερα το προπύργιο της μισαλλοδοξίας;
     Εθελοτυφλούν ότι σήμερα η κατ’ εξοχήν μισαλλόδοξη θρησκεία αφορά ένα μέρος, αλλά μεγάλο και σημαντικό, του Ισλαμικού κόσμου; Συνέπεια και αυτού δεν αποτελεί το τεράστιο κύμα μεταναστών και προσφύγων από τις μουσουλμανικές χώρες προς τη Δύση;

     Το αληθινά φιλελεύθερο πνεύμα φοβάται κάθε θρησκευτικό φανατισμό. Στην ύστερη αρχαιότητα, ο χριστιανισμός χρησιμοποιήθηκε από την πάσης μορφής εξουσία, ως όχημα για την στράτευση των μαζών κατά του παλαιού καθεστώτος. Στο όνομα της απαλοιφής της «εθνικής» θρησκείας (της ειδωλολατρικής, όπως την αποκάλεσαν) καταστράφηκαν τα έργα τέχνης, οι ναοί, οι βιβλιοθήκες, ενοχοποιήθηκε το σύνολο σχεδόν του ελληνικού πολιτισμού. Το πρόσχημα γι’ αυτήν την άλωση του ελληνικού πνεύματος που είχε μπολιάσει όλη την περιοχή της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, τί άλλο: η καταπολέμηση του εκφυλισμού των ηθών και η αναγωγή του ασκητισμού, ως προτύπου αρετής. Ακολούθησε ο Μεσαίωνας που κράτησε αιώνες την Ευρώπη στο σκοτάδι και χρειάστηκαν αγώνες για την Αναγέννηση και το Διαφωτισμό, για να φθάσουμε στο σύγχρονο επίπεδο εκκοσμίκευσης της Δυτικής κοινωνίας, όπου οι θρησκείες είναι σεβαστές, αλλά όχι πάνω από το Κράτος.
     Αυτούς ακριβώς τους οπαδούς του φιλελεύθερου ευρωπαϊκού πνεύματος, διακατέχει ένα είδος «ισλαμοφοβίας», όχι γιατί (μπορεί να) είναι οπαδοί μιας άλλης θρησκείας, αλλά, ακριβώς, γιατί:
- θέλουν να διατηρήσουν μια κοινωνία, όπου μπορούμε να μην είμαστε οπαδοί καμιάς θρησκείας η ακόμη και εάν είμαστε, αυτό δεν αποτελεί την βασική μας ιδιότητα στον κοινωνικό χώρο.
- δεν θέλουν ξανά θρησκευτικούς πολέμους στην Ευρώπη
- δεν θέλουν να οδηγηθούν σε Ολοκαύτωμα εκατομμύρια άνθρωποι.
     Επιπλέον, οι (ιδεολογικοί) απόγονοι των «σουφραζετών» γνωρίζουν καλά πως μια από τις βασικότερες χρήσεις της θρησκείας από την κάθε εξουσία είναι η καταπίεση της γυναίκας μέσω των σεξουαλικών απαγορεύσεων.
     Όπως δεν συμφωνούμε με το χριστιανικό «η δε γυνή να φοβήται τον άνδρα», όπως αγωνιζόμαστε διαρκώς για την ισότητα των φύλων, έτσι μας είναι αδιανόητο:
-να φοράμε ρούχα που μας θάβουν το πρόσωπο και να ντρεπόμαστε για το σώμα μας, γιατί έχουμε προσωπικότητα
-να βαδίζουμε πίσω από τους άνδρες, γιατί προτιμάμε να βαδίζουμε πλάι τους
-να μην έχουμε ισότιμη θέση στην εργασία και στην κοινωνία εν γένει.

     Με λίγα λόγια όλες οι γυναίκες είμαστε ισότιμοι πολίτες της ανοικτής κοινωνίας, που δεν ανταλλάσσουμε την «επικίνδυνη» ελευθερία μας με την ασφάλεια του «προστατευόμενου» μέλους της οικογένειας. Και δεν υπάρχει για μας πιο απογοητευτική κατάσταση από το να βλέπουμε γυναίκες να διαδηλώνουν για το δικαίωμά τους στην καταπίεση, αντί να διαδηλώνουν κατά του μπουρκίνι, της μπούρκας και όλων αυτών των σάβανων, διεκδικώντας την ελευθερία και την ισοτιμία τους.

Εάν οι ανωτέρω θέσεις χαρακτηρίζονται ως «ισλαμοφοβία», ναι, μας διακατέχει αυτού του είδους η «ισλαμοφοβία»:
-ως αντίθεση στο ρατσισμό, γιατί είναι ρατσισμός κατά του μισού ανθρώπινου πληθυσμού η καταπίεση της γυναίκας (αλήθεια, οι μουσουλμάνοι άνδρες στην Ευρώπη γιατί ντύνονται κατά κανόνα με τον ευρωπαϊκό τρόπο;)
-ως αντίθεση στο φασισμό, γιατί είναι φασισμός η αναγωγή των θρησκευτικών προκαταλήψεων (κάθε θρησκείας) σε θέσφατα υπεράνω των νόμων του Κράτους, γιατί είναι φασιστική απειλή το ενδεχόμενο να χρησιμοποιηθεί η Δημοκρατία στο μέλλον για κατάργηση όλου του ανθρωπιστικού ιδεώδους που έχει πετύχει η Ευρώπη, όταν η πλειοψηφία πιθανόν θα έχει αλλάξει, λόγω πληθυσμιακών μεταβολών
-ως αντίθεση στην κοινωνική υποκρισία, γιατί είναι απόλυτη υποκρισία να παρουσιάζεται ως ελεύθερη επιλογή η επιβολή της ενδυμασίας.

Ομολογούμε πως φοβούμαστε ένα νέο Μεσαίωνα και θα έπρεπε οι διαδηλώσεις να μη στρέφονται μονομερώς σε απαγορεύσεις σαν αυτή του μπουρκίνι, αλλά και σ’ όλες αυτές τις απαγορεύσεις εις βάρος των γυναικών (και όχι μόνο) που προσπαθούν να διαδοθούν στην Ευρώπη με το πρόσχημα της θρησκείας.
 

Η Σκοτεινή Πλευρά του Φεγγαριού









Παρασκευή, 2 Σεπτεμβρίου 2016

Χημικοφωτογραφίες


Ψάχνοντας να προσθέσω μια φωτογραφία χημικού στην ανάρτηση με τις μετατάξεις στις οποίες όλοι ελπίζουμε, (ή ελπίζαμε, όσοι δεν "έχουμε" άτομο..... Λες και μιλούσαμε για προσλήψεις και τους πείραζε να βάλουν 5-6 άτομα ακόμη!!!), ψάχνοντας λοιπόν, τρελές σκέψεις πέρασαν από το μυαλό μου!
Σας παραθέτω σειρά φωτογραφιών και στη λεζάντα τις σκέψεις που έκανα βλέποντάς τις...
Το μαχαίρι που κρατάει η μία πίσω από την πλάτη της άλλης δε φαίνεται......


Όνειρα θερινής νυκτός στα εργαστήρια αποβλήτων, αφλατοξινών κτλ κτλ


Αποτέλεσμα εικόνας για chemist
Μα όλα ληγμένα;;;;;

Αποτέλεσμα εικόνας για αναλυστ ψηεμιστρυ drug lab
Ίδιο με το δικό μου... (κι ύστερα ξύπνησα!)



Αποτέλεσμα εικόνας για chemist
(ξεροβήχω...δεν ακούγεται...)

Αποτέλεσμα εικόνας για chemist
Εντάξει κατάφερα να ξεπεράσω τις ελλείψεις υλικών και το έφτιαξα μόνος μου!!!!!!!!!!!!!!!!!!



Μάλλον λίγο γελοίος μοιάζει ο συνάδελφος....




Αποτέλεσμα εικόνας για chemist paperwork
Αν πει κανείς ότι μας έχει δέσει η γραφειοκρατία....







Αποτέλεσμα εικόνας για chemist paperwork
Κάψε-μύρισε, ένα πράγμα....







Αποτέλεσμα εικόνας για chemist paperwork
ασχολίαστο...

marigoula




Μετατάξεις στο Γενικό Χημείο του Κράτους.

Αποτέλεσμα εικόνας για chemistH Γενική Γραμματεία Δημοσίων Εσόδων(ΓΓΔΕ), προκειμένου να καλύψει τις υπηρεσιακές της ανάγκες προτίθεται να προβεί σε μετατάξεις 11 υπαλλήλων κλάδου ΠΕ Χημικών, οι οποίοι πρόκειται να στελεχώσουν υπηρεσίες του Γενικού Χημείου του Κράτους σε όλη την Επικράτεια, ως ακολούθως:
  • ΚΕΝΤΡΙΚΟΥ ΤΟΜΕΑ ΑΘΗΝΩΝ 3
  • ΠΕΙΡΑΙΑ 1
  • ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ 1
  • ΜΑΓΝΗΣΙΑΣ ΧΥ ΒΟΛΟΥ 1
  • ΛΑΡΙΣΗΣ  1
  • ΕΥΒΟΙΑΣ  1
  • ΑΧΑΪΑΣ 1
  • ΡΟΔΟΥ 1
  •  ΚΟΖΑΝΗΣ 1
Οι μετατάξεις θα διενεργηθούν σύμφωνα με τις διατάξεις των άρθρων 71 παρ. 1,3 και 5, 73 & 74 του Ν. 3528/2007 (ΦΕΚ 26/Α΄/9-2-2007), παρ. 5 του αρ. 35 του Ν.4024/2011 (ΦΕΚ 226/Α΄/27-10- 2011), όπως τροποποιήθηκαν και ισχύουν, σε αντίστοιχες κενές οργανικές, μετά από γνώμη του αρμόδιου Υπηρεσιακού Συμβουλίου, ενώ δικαίωμα υποβολής αίτησης έχουν μόνιμοι υπάλληλοι άλλων Υπουργείων, Ν.Π.Δ.Δ. ή άλλων Δημόσιων Υπηρεσιών.
Απαιτούμενα Προσόντα:
  •  Πτυχίο ή δίπλωμα Τμημάτων ΑΕΙ της ημεδαπής Χημείας ή Χημικών Μηχανικών περιλαμβανομένων και των πτυχίων ή διπλωμάτων του Ελληνικού Ανοικτού Πανεπιστημίου(Ε.Α.Π.) ή ισότιμων τίτλων σχολών της ημεδαπής ή αλλοδαπής αντίστοιχης ειδικότητας.
  •  Καλή γνώση της Αγγλικής ή γερμανικής ή γαλλικής γλώσσας.
Οι αιτήσεις θα γίνονται δεκτές μέχρι την 23/09/2016. Στην περίπτωση της ταχυδρομικής αποστολής της αίτησης με συστημένη επιστολή, το εμπρόθεσμο των αιτήσεων κρίνεται από την ημερομηνία της σφραγίδας του ταχυδρομείου επί του φακέλου

Δευτέρα, 4 Ιουλίου 2016

Επίσκεψη Επιθεωρητή

Συνάδελφοι ήθελα να ρωτήσω.

Παλιότερα ερχόταν στην υπηρεσία κάθε χρόνο κάποιος συνάδελφος επιθεωρητής στον οποίο είχαμε τυπικά τη δυνατότητα να αναφερθούμε στα τεκταινόμενα της υπηρεσίας μας.Μπορούσαμε να πούμε τη γνώμη μας και την άποψή μας για τη λειτουργία της υπηρεσίας,της διεύθυνσης και τέλος πάντων φαινόταν οτι έχουμε μια δυνατότητα να πούμε και κάποιο παράπονο στους παραπάνω.

Τώρα δεν υπάρχει αυτό. Θεωρώ οτι μάλλον για την έκφραση των απόψεών μου μάλλον πρέπει να απευθυνθώ στο τμήμα προσωπικού. Είναι έτσι;

Αν μπορούσε κάποιος συνάδελφος να με φωτίσει ευπρόσδεκτο.

Μπαζάκας Κωνσταντίνος ή αλλιώς Τσέχος