ΝΕΑ ΕΠΟΧΗ;

Το προηγούμενο Σάββατο πήγα στο Floyd στην Πειραιώς κι άκουσα τους θεσσαλονικούς The Great Gig να παίζουν τρεις ώρες PINK FLOYD αξιοπρεπώς! Ανάμεσα σε όλα τα άλλα, έπαιξαν σχεδόν όλο το Dark Side of the Moon, που ήταν και το ψευδώνυμο που χρησιμοποιούσε η πρόωρα χαμένη Αλεξάνδρα, η οποία αρθρογραφούσε στο μπλογκ με τη μεγαλύτερη συχνότητα από όλους τους συναδέλφους. Aγαπημένο της θέμα ήταν οι θεσμικές διαδικασίες, έχοντας τελέσει εθελοντικά για χρόνια υπεύθυνη έκδοσης του ΤΕΥΧΟΥΣ, το περιοδικό στο οποίο αρθρογραφούσαν οι συνάδελφοι έως το 2010 εκθέτοντας τους πρoβληματισμούς τους, οπότε το ΤΕΥΧΟΣ έγινε ΕΤΕΡΟΠΟΛΙΚΟΣ, οι σελίδες bytes, και πρόσφατα, σε πιο κλειστό κύκλο, ομάδα στο Viber.

Κάπως έτσι αλλάζει και το Γ.Χ.Κ.: από τα χαρτιά, τα κλασέρ και τις σφραγίδες πάμε στις βάσεις δεδομένων, το κυβερνητικό νέφος και τα barcodes. Αλλάζει ο τρόπος με τον οποίο εκτελούνται και καταγράφονται οι εργασίες των Χημικών Υπηρεσιών; Από ό,τι φαίνεται, αρκετές διαδικασίες παραμένουν ανελαστικές και αντιπαραγωγικές, και για κακή μας τύχη (ή ανικανότητα) ο ρυθμός με τον οποίο συγκεντρώνονται οι πληροφορίες, αντί να αυτοματοποιείται, εντατικοποιείται δημιουργώντας περισσότερες υποχρεώσεις αντί να λύνει τα χέρια των συναδέλφων. Ίσως πλέον να αναλώνεται περισσότερος χρόνος στην καταγραφή και στην αναφορά των εργασιών, από ό,τι στις ίδιες τις εργασίες. Από τη γραφειοκρατεία στην ψηφιοκρατεία, ή άλλαξε ο Μανολιός κι έβαλε τα ρούχα του αλλιώς, αφού οι διαδικασίες παραμένουν στην ουσία οι ίδιες. Να με συγχωρείτε, άλλο digitalisation κι άλλο e-bureaucracy. 

Οι παλιότεροι συνάδελφοι έχουν προφανώς μπουχτίσει από την κατάσταση αυτή, κάτι που αποτυπώθηκε και στην έρευνα που πραγματοποίησε κι επεξεργάστηκε το Δ.Σ. του Συλλόγου το 2025. Μάλιστα, κατά τη διάρκεια της πρόσφατης εκλογοαπολογιστικής συνέλευσης, ορισμένοι συνάδελφοι έκφρασαν την απογοήτευσή τους καθώς οι διαδικασίες και οι διαθέσιμοι πόροι δεν επαρκούν ώστε να καταφέρουν να εξυπηρετήσουν τις υπηρεσιακές ανάγκες. Μετά από αρκετά χρόνια στο Γ.Χ.Κ., ίσως οι περισσότεροι να αντιλαμβάνονται ότι πρόκειται για χαμένη υπόθεση, ότι ματαιοπονούν. Αυτό που πετυχαίνουν είναι να βγάζουν λάδι την ΑΑΔΕ στο αδιάκοπο κυνήγι της για νέους στόχους χωρίς καμία ουσία. Φαίνεται μάλιστα ότι σε συγκεκριμένες περιπτώσεις, η σημαντική ενίσχυση με τους νέους συναδέλφους δεν είναι αρκετή, καθώς δεν αντιμετωπίζονται παιδικές ασθένειες, όπως είναι η μεταφορά δειγμάτων και οι μετακινήσεις εντός έδρας. Αυτές οι αδυναμίες ίσως να μη γίνονται ακόμη αντιληπτές από τους νεότερους συναδέλφους, καθώς εκείνοι που καλούνται να βρουν τις λύσεις είναι εύλογα (για την ώρα) οι παλιότεροι. Ας έχουμε όλοι όμως στο μυαλό μας, ότι στην ίδια γαλέρα κάνουμε κουπί, κι αν το καράβι μπάζει νερά, όλοι θα πάμε άπατοι. Καλό είναι λοιπόν να επιδιώκουμε λύσεις και συνεργασία, αντί να αφορίζουμε τους προβληματισμούς των συναδέλφων. Αναθέματα όπως «τι $έει #ω@έ η #α$ά%ω», σίγουρα δεν βοηθάνε. Δεν συνεισφέρουν τίποτε άλλο, παρά εσωτερική φαγομάρα και κακομοιριά, η οποία είναι διάχυτη στο πικρόχολο ελληνικό δημόσιο, που μοιάζει με απέραντο θίασο από φάτσες χωρίς μισό χαμόγελο. Το Γ.Χ.Κ. δεν αποτελεί εξαίρεση. Φαίνεται αδιανόητο, όσο όμως το σκέφτομαι, οι υπηρεσιακές μετακινήσεις και τα υπηρεσιακά αυτοκίνητα αποτελούσαν και εξακολουθούν να παραμένουν αγκάθια για όλες τις περιφερειακές υπηρεσίες. Αλοίμονο αν αφήσουμε τις δυσλειτουργίες αυτές να φέρουν και έριδα μεταξύ των συναδέλφων. Ας συνειδητοποιήσουμε επίσης, ότι αν βρούμε τους τρόπους να αντιμετωπίσουμε όλες αυτές τις διαδικαστικές αδυναμίες (κάτι που είναι αποκλειστικά στο χέρι της Διοίκησης), τότε σίγουρα θα διευκολυνθεί η δουλειά μας, κάτι ίσως να κάνει κι εμάς πιο ευχαριστημένους, ίσως να σκάσει λίγο και το χειλάκι μας.

Μακάρι επίσης η αυταπάρνηση που διαποτίζει τους συναδέλφους να φέρουν βόλτα τους υπηρεσιακούς στόχους, να μετατραπεί σε ποτάμι διεκδικήσεων για καλύτερη αμοιβή και καλύτερες συνθήκες εργασίας. Δυστυχώς, εδώ είναι που πιάνουμε άνετα πάτο. Παγκόσμιο φαινόμενο αποτελεί το γεγονός ότι μετά από τον οδοστρωτήρα της οικονομικής κρίσης, την κατεδάφιση των δομών και τη σφαγή των μισθών κατά περίπου 50%, χωρίς 13^ο & 14^ο μισθό, έχοντας πραξικοπηματικά στερηθεί ένα μισθολογικό κλιμάκιο, με τα λεγόμενα «μονοπάτια σταδιοδρομίας» της ΑΑΔΕ να οδηγούν σε αμοιβές δύο ταχυτήτων, με τους νέους συναδέλφους να λαμβάνουν ψίχουλα και την εμπειρία από τον ιδιωτικό τομέα να μην αμείβεται, δουλεύουμε σα να μην υπάρχει αύριο! Κανείς δε διαμαρτύρεται! Run, rabbit, run. Dig that hole, forget the sun. And when at last the work is done. Don't sit down, it's time to dig another one λένε οι Pink Floyd στο Breathe από το The dark side of the moon, μια δημιουργία ορόσημο για την τέχνη.

Το μοναδικό εμπόδιο στις διεκδικήσεις μας είμαστε εμείς οι ίδιοι! Χρειαζόμαστε επειγόντως ένεση μαχητικότητας κι ελπίζω οι νέοι συνάδελφοι και το νέο Δ.Σ. να μας την προσφέρουν!

Κακός Λύκος